Η βόλτα του Σαββάτου: Στον Διομήδειο Κήπο και το Θησείο

   
της Ηρώς Κουνάδη
Φωτογραφίες: Γιώργος Κόκουβας

Πόσες φορές έχετε δει το news feed σας στο Facebook να πλημμυρίζει με ευχές για «καλή άνοιξη»? Κάθε 1η και 21 Μαρτίου σίγουρα, και κάθε φορά που ο ήλιος λάμπει έξω από το παράθυρο –συν άλλη μία φορά, στις 20 Μαρτίου φέτος, όταν πραγματοποιήθηκε και επίσημα η εαρινή ισημερία. Ό,τι πάντως και να λέει ο κόσμος, για εμάς η άνοιξη ξεκινά επίσημα το Σαββατοκύριακο που γυρίζουμε τα ρολόγια μία ώρα μπροστά, κερδίζοντας μία ώρα ηλιοφάνειας και φτάνοντας ένα βήμα πιο κοντά στο καλοκαίρι –κι ας χάνουμε μία πολύτιμη ώρα Σαββατοκύριακου, κι ας δυσκολευόμαστε να ξυπνήσουμε όλη την εβδομάδα που ακολουθεί, μέχρι ο οργανισμός μας να προσαρμοστεί σε αυτήν την μία χαμένη ώρα ύπνου. 

 

Αυτό το Σάββατο, λοιπόν, γιορτάζουμε τη δική μας «επίσημη αρχή της Άνοιξης», βολτάροντας στον Διομήδειο Βοτανικό Κήπο, και εν συνεχεία επιστρέφουμε στο κέντρο για μεσημεριανό και βόλτες στο Θησείο. 

Πρωινό στον Διομήδειο Βοτανικό Κήπο

Αν σας ρωτούσαν πού βρίσκεται ο μεγαλύτερος βοτανικός κήπος της Ελλάδας, το πιθανότερο είναι ότι θα απαντούσατε «στην Ιερά Οδό», γιατί εκεί βρίσκεται ο κήπος της γεωπονικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος έδωσε το όνομά του και στην περιοχή που τον φιλοξενεί… Και θα κάνατε λάθος. Ο Διομήδειος Βοτανικός Κήπος στο λόφο Χαϊδαρίου, σχεδόν δίπλα στη Μονή Δαφνίου, είναι ο μεγαλύτερος/ ομορφότερος/ εντυπωσιακότερος και άλλα υπερθετικά βοτανικός κήπος της Ανατολικής Ευρώπης. 

Είναι, επίσης, ο μόνος βοτανικός κήπος στον κόσμο που διαθέτει «ιστορικό τμήμα», που φιλοξενεί φυτά που αναφέρονται σε ιστορικά κείμενα –όπως ο νάρθηκας («λατινιστί» Ferula communis) όπου σύμφωνα με τη μυθολογία ο Προμηθέας έκρυψε τη φωτιά για να τη μεταφέρει στους ανθρώπους ή το κώνειο (Conium maculatum) που σκότωσε τον Σωκράτη. Εντυπωσιαστήκατε? 

Μόνο ξεκινήστε νωρίς, γιατί ο κήπος είναι ανοιχτός για το κοινό μέχρι τις 15.00 τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες. 

Μεσημεριανό με θέα στις ράγες του τραίνου

Ένα από τα αγαπημένα μας ανοιξιάτικα καταφύγια στην πόλη είναι η «πίσω» πλευρά του Θησείου: Εκείνη που είναι αρκετά απομακρυσμένη από την οχλαγωγία των κατάμεστων τα μεσημέρια του Σαββάτου café του, αλλά και αρκετά κοντά στους ειδυλλιακούς του πεζοδρόμους και τα δρομάκια που ανηφορίζουν προς το λόφο του Φιλοπάππου –για να έχουμε την τέλεια αφορμή να κάψουμε τις μερίδες του μεσημεριανού περπατώντας. 

Για το περί ου ο λόγος μεσημεριανό, λέμε να κατευθυνθούμε προς το Στέκι του Ηλία,  για ζουμερά παϊδάκια και άλλες πρωτεϊνούχες νοστιμιές, τις οποίες απολαμβάνουμε χαζεύοντας τα τραίνα να περνούν από τα τραπεζάκια με τα άσπρα-κόκκινα καρό τραπεζομάντηλα που απλώνει έξω. Στα του μενού, οι τηγανιτές πατάτες είναι κομμένες στο χέρι, ενώ το ψαρονέφρι και τα σπιτικά μπιφτέκια συναγωνίζονται επάξια τα παϊδάκια –που παραμένουν, όμως, hit.  και ο λογαριασμός δεν ξεπερνά τα 15-17€ το άτομο. 

Καίμε όλες αυτές τις θερμίδες είτε βολτάροντας στα πλακόστρωτα δρομάκια του Φιλοπάππου  είτε αλλάζοντας κατεύθυνση και περπατώντας μέχρι την Πλάκα, όπου θα πιάσουμε τραπεζάκι στο «μυστικό» πεζόδρομο της Ηπίτου, για καφεδάκι 

Θησείο: Πέρα από τις πιάτσες του

 

Χρωματιστά νεοκλασικά στο δρομάκι της Επταχάλκου
 Κείμενο – Φωτογραφίες: Ηρώ Κουνάδη

Κατεβαίνετε από τον ηλεκτρικό (ή τη γραμμή 1 του μετρό αν προτιμάτε) σε έναν από τους ωραιότερους –και πιο πράσινους– σταθμούς του δικτύου. Κι έχετε δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να ακολουθήσετε τα πλήθη που σπρώχνονται και τραβιούνται στους πεζόδρομούς του για να καταλήξετε να πίνετε σαφώς υπερτιμημένο καφέ, παρέα με όλο τον αθηναϊκό πληθυσμό, σε ένα τραπεζάκι που θα έβλεπε Ακρόπολη αν δεν την έκρυβαν υπερμεγέθεις ομπρέλες. Η δεύτερη είναι να πάρετε τη φωτογραφική μηχανή, και προαιρετικά τον χάρτη, ανά χείρας, και να εξερευνήσετε ανενόχλητοι τα πραγματικά ήσυχα, πραγματικά ενδιαφέροντα και πραγματικά όμορφα σημεία του Θησείου. Ναι, υπάρχουν και τέτοια.

Αρχαία Αγορά εναντίον Πνύκας 

Η πρώτη συγκεντρώνει μερικά από τα σημαντικότερα κτίρια της Αρχαίας Αθήνας: τον Ναό του Ηφαίστου, που τυγχάνει και ο καλύτερα διατηρημένος αρχαίος ναός επί ελληνικού εδάφους, την αναστηλωμένη Στοά του Αττάλου, το Ωδείο, τη Μεσαία Στοά κι ένα σωρό ακόμα μικρά και μεγαλύτερα κτίσματα όπου κάποτε μπαινόβγαιναν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που έγραψαν την αρχή της Ιστορίας του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Συγκεντρώνει, επίσης, αναμενόμενα, και τη συντριπτική πλειοψηφία των τουριστών, που βολτάρουν σε έναν από τους πιο πράσινους, και πλέον ειδυλλιακούς, χώρους του ιστορικού κέντρου. 


Λειτουργεί προς το παρόν με το χειμερινό ωράριο, ήτοι κλείνει στις 15.00 το μεσημέρι, πράγμα που αλλάζει από τη στιγμή που τίθεται σε εφαρμογή το θερινό ωράριο, οπότε και παραμένει ανοιχτή μέχρι τις 20.00. Το πρόβλημα είναι πως μέχρι στιγμής κανείς δεν ξέρει πότε θα τεθεί σε ισχύ το θερινό ωράριο: η Ομοσπονδία Επιχειρήσεων Τουρισμού ζητά την άμεση εφαρμογή του από την 1η Απριλίου, το δε Υπουργείο Πολιτισμού τηρεί σιγή ιχθύος –και το γεγονός ότι πέρυσι η απόφαση της διεύρυνσης υπογράφηκε στις 8 Ιουλίου δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε ελπιδοφόρο. 

Η είσοδος στην Αρχαία Αγορά κοστίζει 3€, και περιλαμβάνεται (μαζί με την Ακρόπολη, την Αρχαία τον Άρειο Πάγο, τον Κεραμεικό και το Αρχαιολογικό Μουσείο του) στο ενιαίο εισιτήριο των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας, που κοστίζει 12€. 


Η Πνύκα, από την άλλη, δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα: όποια ώρα της ημέρας και αν περάσετε από την πύλη της στην οδό Πνυκός (κάθετη στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου) θα τη βρείτε ανοιχτή, να σας προκαλεί σχεδόν να σκαρφαλώσετε τα πέτρινα σκαλιά κάτω από τα πεύκα για να βρεθείτε στο καταπράσινο πλάτωμα όπου συνεδρίαζε τότε η Εκκλησία του Δήμου. Η θέα στην Ακρόπολη από εδώ είναι φαντασμαγορική (από πού αλλού τη βλέπετε σχεδόν ευθυγραμμισμένη με τον Λυκαβηττό;) ενώ η πλειοψηφία των θαμώνων είναι Αθηναίοι που βολτάρουν με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας, ή λιάζονται στο γρασίδι –πού και πού βλέπεις κι ένα καρό τραπεζομάντηλο επάνω στο οποίο έχουν απλωθεί τα «σύνεργα» του πικνίκ. 

Ο λόφος της Πνύκας συνδέεται με τους λόφους του Φιλοπάππου (ή Μουσών) και των Νυμφών (ή του Αστεροσκοπείου) μέσα από ένα δίκτυο μονοπατιών, πλακόστρωτων διαδρομών –αν το όνομα Πικιώνης δεν σας λέει κάτι έχετε πολύ διάβασμα μπροστά σας– και πλημμυρισμένων από ανοιξιάτικα λουλούδια ανηφορο-κατηφόρων. Φορέστε αθλητικά παπούτσια, και αδειάστε τη μνήμη της φωτογραφικής μηχανής. Θα σας χρειαστεί. 

Εντυπωσιακά νεοκλασικά σε σκιερά σοκάκια 


Το Θησείο δεν είναι μόνο οι «κλασικές» περαντζάδες του –η κοσμοσυρροή της Αδριανού, οι καφετέριες της Ηρακλειδών και το δυσλειτουργικό πλακόστρωτο της Αποστόλου Παύλου (όσοι δεν το έχουν περπατήσει με τίποτα άλλο πέρα από flat παπούτσια δεν συμμερίζονται τον πόνο μας, το ξέρουμε). Είναι και τα μυστικά δρομάκια του, όπως η Επταχάλκου με τα εντυπωσιακά νεοκλασικά της, τα σκαλάκια της Αμφικτύονος, και οι ανθισμένες αμυγδαλιές της Νηλέως –κι ας μην σε αφήνουν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στις άκρες της να τις φωτογραφίσεις. Είναι η χαρά του να κυκλοφορείς με έναν χάρτη  στο χέρι, και να ανακαλύπτεις τη δική σου αγαπημένη, μυστική γωνιά σε μια γειτονιά που διεκδικεί επάξια τις δάφνες της πιο πολυσύχναστης στην Αθήνα.

in2life.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s