Archive | Δεκέμβριος 2017

αυτή η χρονιά να είναι ΓΛΥΚΙΑ,

όλο ζάχαρη και μέλι!!!

Advertisements

vintage χάρτης δείχνει τον Άγιο Βασίλη σε όλο τον κόσμο

 

Ένας χάρτης του 1955 που δείχνει χιλιάδες Αγιοβασίληδες να παίζουν σε όλο τον κόσμο.

Ο Άγιος Βασίλης διασκεδάζει ποικιλοτρόπως: μετράει μια καμηλοπάρδαλη στην Αφρική, καβαλάει έναν ελέφαντα στην Ινδία, τινάζει τη διεθνή γραμμή ημερομηνίας στον Ειρηνικό Ωκεανό και ακροβατεί στον Ισημερινό στη μέση του Ατλαντικού.

Ο χάρτης, με τίτλο «A World of Good Wishes at Christmastime», δημιουργήθηκε το 1955 από την General Drafting Company, μια εταιρία που δεν υπάρχει πλέον.

Όπου και αν βρίσκεται ο καλός άγιος, φαίνεται να αρπάζει την ημέρα. Αρπάζει την κορυφή του πύργου του Άιφελ στο Παρίσι, ετοιμάζεται να πηδήξει από μία από τις πυραμίδες στην Αίγυπτο, κοιτάζει πάνω από το Σιδερούν Παραπέτασμα στην Ανατολική Ευρώπη και αρπάζει μια φάλαινα στα ανοικτά των ακτών της Ισλανδίας. Σε μια έρημο της Λιβύης, αλλά φαντάζεται μια μπίρα.

από: national geographic

Η ΣΟΝΕ για τα παιδιά της Παιδοογκολογικής Μονάδας του ΑΧΕΠΑ Εσύ θα λείπεις? Μπορείς να βοηθήσεις? :)

Φωτογραφία του χρήστη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος - Youth Symphony Orchestra of Greece.

Διαβάστε περισσότερα Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος – Youth Symphony Orchestra of Greece —

Φιλανθρωπική Συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Ελλάδος για τα παιδιά της Παιδοογκολογικής Μονάδας του ΑΧΕΠΑ

Είσοδος: 10€ / Η προπώληση θα αρχίσει σύντομα
Προπώληση από τα Βιβλιοπωλεία: Μαλλιάρης Παιδεία

Η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος στο Βελλίδειο.
Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2018. Ώρα: 20:00

Ώρα προσέλευσης 18.45 / Ώρα Έναρξης συναυλίας 20:00

Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν στην Παιδοογκολογική μονάδα του ΑΧΕΠΑ / Διοργάνωση: Λέσχη LIONS Θεσσαλονίκη – Μακεδονία

Συμμετέχουν: ο Τενόρος Σταύρος Σαλαμπασόπουλος, ο Ιωάννης Λαζόπουλος, η Άσπα Μαυρίδου και οι τραγουδιστές της ΣΟΝΕ: Έλενα Τιτίρλα & Νικόλας Σαββίδης.

– Παιδική Χορωδία Ι.Ν. Αγ. Βαρβάρας Αργυρούπολης
(Μουσική Διδασκαλία: Λώρα Πετροπούλου)

– Παιδική Χορωδία Αιγινίου «Canto Olympus»
(Μουσική Διδασκαλία: Μιχάλης Καριοφυλλίδης)

– »Αγγέλων Φωνές»: Παιδική – Νεανική Χορωδία Ι. Μ. Σερρών & Νιγρίτης (Μουσική Διδασκαλία: Μαρία Κουβακλή)

– Παιδική – Νεανική Χορωδία Πολιτιστικού Συλλόγου Αθανασίου Χριστόπουλου Καστοριάς
(Μουσική Διδασκαλία: Δημήτρης Θεοδωράκης)

– Παιδική – Νεανική Χορωδία της ΣΟΝΕ (Μουσική Διδασκαλία: Ευάγγελος Αραμπατζής)

– Το συγκρότημα: Monimas

Διευθύνει ο Ευάγγελος Αραμπατζής.

Επίσης, θα παρευρεθούν εκπρόσωποι από την Πολιτειακή, Πολιτική Θρησκευτική και Στρατιωτική Ηγεσία της Χώρας.

Το φουαγιέ του Βελλιδείου θα κοσμείται με έργα ζωγραφικής της »Κιβωτού Ολιστικής παιδείας των Ενόπλων Δυνάμεων».

Μέγα Χορηγοί Επικοινωνίας: ΕΡΤ Α.Ε. / ΕΡΤ3 / 102fm ΕΡΤ3 / 9,58fm ΕΡΤ3Κοσμοράδιο 95,1/Cosmoradio 95,1

Παραγωγή: Unplugged Studio

Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος – Youth Symphony Orchestra of Greece / www.ysog.eu

4 χριστουγεννιάτικες ιστορίες του Ντίκενς που -ίσως- δεν ξέρετε

 

Το όνομα Κάρολος Ντίκενς είναι συνυφασμένο με την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία (A Christmas Carol). Η ιστορία του Εμπενίζερ Σκρουτζ έγινε αμέσως επιτυχία όταν εκδόθηκε μια εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα του 1843: Η αρχική εκτύπωση ξεπούλησε μέσα σε πέντε μέρες. Το βιβλίο συνέχισε να πουλάει και μετά από τα Χριστούγεννα αλλά και μέχρι την επόμενη χρονιά.

Παρά την επιτυχία αυτή, της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας δεν απέφερε στον συγγραφέα τόσα χρήματα όσα ήλπιζε. Ο Ντίκενς είχε προσφερθεί να καλύψει ο ίδιος το κόστος της εκτύπωσης του βιβλίου για να αντισταθμίσει την αποτυχία του μυθιστορήματός του Martin Chuzzlewit. Παρ’ όλα αυτά, το Χριστουγεννιάτικη Ιστορία αποδείχθηκε αρκετά δημοφιλές, τόσο στους αναγνώστες όσο και στους κριτικούς, που ο Ντίκενς προσπάθησε να επαναλάβει την επιτυχία του αρκετές φορές στα 1840, δημοσιεύοντας μια νέα ιστορία για τα Χριστούγεννα σχεδόν κάθε χρόνο μέχρι το 1848.

Οι τέσσερις ιστορίες που ακολουθούν είναι του ίδιου αλλά λιγότερο γνωστές.

The Chimes: A Goblin Story of Some Bells that Rang an Old Year Out and a New Year In, Οι καμπάνες: μια χριστουγεννιάτικη ιστορία με ξωτικά, 1844
Τον Ιούνιο του 1844, έξι μήνες μετά τη δημοσίευση της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας, ο Ντίκενς υπέγραψε μια νέα εκδοτική συμφωνία, μέρος της σύμβασης της οποίας ήταν ένα παραμύθι με θέμα τα Χριστούγεννα που θα εκδίδονταν τα Χριστούγεννα. Η ιστορία που έγραψε ήταν το The Chimes (Οι Καμπάνες).

Ο Ντίκενς έζησε μεγάλο μέρος του 1844 σε μια βίλα στη Γένοβα της Ιταλίας. Μακρυά όμως από τους δρόμους του Λονδίνου, πάλεψε να βρει έμπνευση και υπέστη μια παρατεταμένη περίοδο αμφισβήτησης. Αυτό, μέχρι που ένα πρωί, στη βεράντα της βίλας του, ο Ντίκενς τρελάθηκε από τις «αποκρουστικέ, οργισμένες» καμπάνες μιας εκκλησίας που βρισκόταν κοντά του. Λίγες μέρες αργότερα, έγραφε σε έναν φίλο του λέγοντας, «Ακούσαμε τις Καμπάνες μέσα στη νύχτα».

Πρόκειται για την ιστορία ενός ηλικιωμένου αγγελιοφόρου με το όνομα Toby «Trotty» Veck. Μετά από μια σειρά τυχαίων συναντήσεων με διάφορους άλλους χαρακτήρες -από ένα φτωχό ορφανό κορίτσι μέχρι έναν βρώμικο πολιτικό- ο Trotty αμφισβητεί την αυξανόμενη ανισότητα που βλέπει γύρω του κάθε μέρα και, απογοητευμένος, περιπλανιέται μέσα στη νύχτα αφού έχει ακούσει τις καμπάνες της εκκλησίας να τον καλούν. Βρίσκοντας την τοπική εκκλησία ανοιχτή, ο Trotty ανεβαίνει στον καμπαναριό και ανακαλύπτει ότι τα πνεύματα των καμπανών της εκκλησίας έχουν έρθει στη ζωή και περιβάλλονται από τελώνια. Εκεί, του παρουσιάζουν μια σειρά οραμάτων που δείχνουν το μέλλον της οικογένειάς του και τους χαρακτήρες που είχε συναντήσει εκείνη τη νύχτα -τα οράματα κορυφώνονται με ένα τρομακτικό, αυτό της 21χρονης κόρης του, Meg, που σκέπτεται να αυτοκτονήσει πέφτοντας από μια γέφυρα. Την ώρα που φτάνει για την σώσει, ο Trotty ξυπνά για να ακούσει τις καμπάνες της Πρωτοχρονιά. Ο Ντίκενς αφήνει τον αναγνώστη να αποφασίσει αν η αφύπνιση του Trotty ήταν πραγματικά ένα όνειρο ή όχι.

Μετά την επιτυχία της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας, το The Chimes αποδείχτηκε και αυτό κερδοφόρο. Περίπου 20.000 αντίτυπα πωλήθηκαν μόνο στους τρεις πρώτους μήνες. Αλλά το σκληρό κοινωνικό σχόλιο της ιστορίας δεν άρεσε στους κριτικούς και η δημοτικότητά αυτής της νέας ιστορίας δεν κατάφερε να αντέξει στο χρόνο.

Το βιβλίο είναι online εδώ.

The Cricket on the Hearth, Το τριζόνι στο τζάκι, 1845
Πιθανώς, η πιο γνωστή από τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες του Ντίκενς που δεν είναι χριστουγεννιάτικη. Το Cricket παρουσιάζει την ιστορία του John Peerybingle και της νέας του συζύγού του, Dot. Ένας τοπικός κατασκευαστής παιχνιδιών, ο Tackleton, ενημερώνει τον John ότι η σύζυγός του έχει κρυφή σχέση. Ο John συμβουλεύεται τον άγγελο-φύλακα της οικογένειας, που έχει τη μορφή ενός τριζονιού.

Όπως και ο προκάτοχός του, το The Cricket on the Hearth ήταν τεράστια εμπορική επιτυχία για τον Ντίκενς -αν και η μελό ιστορία δεν άρεσε σε όλους. Ενώ ο συγγραφέας και συνάδελφός του Ντίκενς, William Thackeray το ονόμασε «ένα καλό βιβλίο για τα Χριστούγεννα», οι The Times έγραψαν ότι «το χρωστάμε στη λογοτεχνία να διαμαρτυρηθούμε γι’ αυτή την τελευταία παραγωγή του κου Ντίκενς».

Το βιβλίο είναι online εδώ.

The Battle of Life: A Love Story, Η μάχη της ζωής. Μια ιστορία αγάπης, 1846
Γράφτηκε κατά τη διάρκεια διακοπών στην Ελβετία, το 1846 και είναι η τέταρτη διαδοχή του Ντίκενς για τα Χριστούγεννα. Παρουσιάζει την ιστορία δύο αδελφών, της Grace και της Marion Jeddler, του αρραβωνιαστικού της Marion, Alfred, και του προφανή εραστή της, τον Michael Warden. Μέσα από μια σειρά μηχανορραφιών και παρεξηγήσεων, η Marion εξαφανίζεται από το χωριό και υποτίθεται ότι εγκατέλειψε τον Alfred για τον Michael. Ενώ εκείνη λείπει, ο Alfred παντρεύεται την αδελφή της, Grace. Τα χρόνια περνάνε και τελικά η Marion επιστρέφει, οπότε αποκαλύπτεται ο πραγματικός λόγος πίσω από την εξαφάνισή της.

Η ιστορία δεν έγινε επιτυχία, αλλά το βιβλίο πούλησε 23.000 αντίτυπα την ημέρα της έκδοσής του το 1846.

Το βιβλίο είναι online εδώ.

The Haunted Man and the Ghost’s Bargain, Ο κυνηγημένος άνθρωπος κι ένα παζάρι με το φάντασμα, 1848
Ο Ντίκενς επέστρεψε το 1848 με το The Haunted Man, μια ιστορία που ασχολείται με το υπερφυσικό και που είχε αποδειχθεί πολύ επιτυχημένο στην Χριστουγεννιάτικη Ιστορία. Στην ιστορία, κάποιος κος Redlaw, ένας απομονωμένος και κυνικός επιστήμονας που βασανίζεται από το θάνατο της αδελφής του, δέχεται την επίσκεψη του döppelganger (δίδυμος) του αργά τη νύχτα των Χριστουγέννων που του δίνει ένα δώρο ώστε να ξεχάσει όλες τις οδυνηρές αναμνήσεις που τον στοιχειώνουν λόγω του χαμού της αδερφής του. Ωστόσο, όποιος έρχεται σε επαφή με τον Redlaw ξεχνάει και αυτός τις αναμνήσεις του. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, η επιρροή του Redlaw συνεχίζει να καταστρέφει τις ζωές όλων όσων βρίσκονται γύρω του.

Το Haunted Man πούλησε 18.000 αντίτυπα με την έκδοσή του τον Δεκέμβριο του 1848, αλλά η υποδοχή της ιστορίας ήταν ανάμεικτη. Μετά από αυτό, ο Ντίκενς δεν ασχολήθηκε με τη συγγραφή χριστουγεννιάτικων ιστοριών ποτέ ξανά.

από: mental floss
 3otiko/

Κάλαντα: Η ιστορία πίσω από το έθιμο

 
Η λέξη κάλαντα προέρχεται από τη λατινική «calenda», που σημαίνει αρχή του μήνα, ενώ διαμορφώθηκε από το ελληνικό ρήμα «καλώ»
 
Η λέξη κάλαντα προέρχεται από τη λατινική «calenda», που σημαίνει αρχή του μήνα, ενώ διαμορφώθηκε από το ελληνικό ρήμα «καλώ». Η ιστορία τους συνδέεται με την αρχαία Ελλάδα. Έχουν βρεθεί αρχαία γραπτά κομμάτια παρόμοια με τα σημερινά κάλαντα. Τα παιδιά της εποχής εκείνης κρατούσαν ομοίωμα καραβιού που παρίστανε τον ερχομό του θεού Διόνυσου. Κρατούσαν κλαδί ελιάς ή δάφνης στολισμένο με καρπούς και άσπρο μαλλί (η λεγόμενη ειρεσιώνη, από το έριο = μαλλί), γύριζαν και τραγουδούσαν και έπαιρναν δώρα. Στις κλωστές έδεναν τις προσφορές των νοικοκύρηδων.
 
Το τραγούδι της Ειρεσιώνης της εποχής του Ομήρου, συναντάμε σήμερα με μικρές παραλλαγές στα κάλαντα της Θράκης: “Στο σπίτι ετούτο πού ‘ρθαμε του πλουσιονοικοκύρη ν’ ανοίξουνε οι πόρτες του να μπει ο πλούτος μέσα να μπει ο πλούτος κι η χαρά κι η ποθητή ειρήνη και να γεμίσουν τα σταμνιά μέλι, κρασί και λάδι κι η σκάφη του ζυμώματος με φουσκωτό ζυμάρι”. Αργότερα, το έθιμο μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Από τον 13ο αιώνα και μετά τα κάλαντα απέκτησαν σημασία και διαδόθηκαν. Στο Βυζάντιο κρατούσαν ραβδιά, φανάρια ή ομοιώματα πλοιαρίων ή και κτιρίων, στολισμένα και τραγουδώντας, συνόδευαν το τραγούδι με κρούση τριγώνου ή τυμπάνου.

    Τα κάλαντα έχουν τη βάση τους σε παλιά λαϊκά τραγούδια. Πρόκειται για τραγούδια με ευχές για τον νοικοκύρη και τα άλλα μέλη της οικογένειας. Τα κάλαντα αποτελούν πράξη τελετουργική η οποία, σύμφωνα με τη λαϊκή αντίληψη, έχει ως στόχο την ευημερία. Στα παλιά χρόνια τα παιδιά τραγουδούσαν τα κάλαντα το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων, κρατώντας φαναράκια αναμμένα. Κάποια έπαιζαν φλογέρα ή φυσαρμόνικα και άλλα τραγουδούσαν, ως χορωδία, τα κάλαντα. Κάλαντα ή κόλιεντα ή κόλιαντα ή κόλιντα Χριστούγεννα. Έτσι λέγονται τα τραγούδια που έχουν ως στόχο να μεταφέρουν κάποιο μήνυμα. 

Φιλοδώρημα ή «καλοχερίδια»

Τα κάλαντα είναι τραγούδια με στίχους που από τη μια υπενθυμίζουν, αναγγέλλουν, τονίζουν την έλευση είτε κάποιας χαρμόσυνης γιορτής (όπως τη γέννηση του Χριστού)  είτε κάποιου θλιβερού γεγονότος (Μεγάλη Εβδομάδα, Σταύρωση του Χριστού). Από την άλλη εκφράζουν ευχές σε φίλο, γείτονα ή άρχοντα και γενικά σε κάθε νοικοκύρη που επισκέπτονται ή συναντούν οι καλαντάρηδες. Το κίνητρο για κείνους που λένε τα κάλαντα είναι να αποκομίσουν είτε το φιλοδώρημα, είτε τα «καλοχερίδια» όπως τα λένε στην Κρήτη, δηλαδή τα πάσης φύσεως γλυκά ή ακόμη και αγαθά, όπως αυγά, στάρι και λάδι. Για να συγκινήσουν το νοικοκύρη και να δώσει μεγάλα φιλοδωρήματα, οι καλαντάρηδες λένε και πάρα πολλά παινέματα, χαρακτηρισμούς τόσο για τον ίδιο όσο και για τα άλλα μέλη της οικογένειάς του.

 

 Συνήθως οι στίχοι είναι ποταμός από εικόνες εκπληκτικής ομορφιάς. Τα τραγούδια αυτά έχουν εντελώς δικά τους βασικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι τραγούδια φτιαγμένα από λόγιους ή ποιητές, αλλά από το λαό. Και, μολονότι φτιαγμένα από απλούς ανθρώπους, πολλές φορές οι στίχοι τους είναι τόσο ποιητικοί ώστε συναγωνίζονται ακόμα και τους πιο φροντισμένους στίχους ποιημάτων, φανερώνοντας την ποιητική ψυχή του λαού μας: “Γραμματικός και λειτουργός και ψάλτης κι αναγνώστης έχει τον ουρανό χαρτί, τη θάλασσα μελάνι και το μικρό το δάχτυλο κοντύλι για να γράφει”. Αλλά και: “Ώσπου να πας κι ώσπου να ‘ρθεις κι οπίσω να γυρίσεις οι στράτες ρόδα γιόμισαν, τα μονοπάτια μόσχο”. Οι στίχοι αυτοί είναι από κάλαντα της Καστοριάς και συναγωνίζονται σε ποιητικότητα, ζωντάνια και ομορφιά ακόμα και στίχους μεγάλων ποιητών. Τα κάλαντα κατ’ αρχήν διηγούνται το ιστορικό της γιορτής που ξημερώνει. Έτσι, τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα εξιστορούν στην αρχή τους τη γέννηση του Χριστού:
“Τα συχαρίκια μας, κυρά φάσκιωσεν η Παναγιά έκανε Χριστόν Υιόν γεννήθηκε, βαφτίστηκε στους ουρανούς πετάχτηκε.” (Από τα μαυροβινά κάλαντα των Χριστουγέννων) Έχουν, όμως, και επαινετικό χαρακτήρα. Υπάρχει έντονος στα χριστουγεννιάτικα κάλαντα της πόλης της Καστοριάς, που λέγονται την παραμονή της Πρωτοχρονιάς: “Αφέντης μας είναι καλός στον κόσμο ξακουσμένος”… “ένα μικρό μικρούτσικο σπυρί μαργαριτάρι”. “Εδώ έχουν κόρη όμορφη, πανέργου θυγατέρα” Τα κάλαντα περιέχουν πάντοτε και ευχές:

 “Ας είν’ πολλά τα έτη του καλά κι ευτυχισμένα”, αλλά και “Καλέ Παναγιώτατε, Χρυσέ μας Ποιμενάρχα καλές γιορτές καλή χρονιά καλέ μας Ιεράρχα πολλά τα έτη Δέσποτα να είναι ευτυχισμένα μαζί να τα περάσουμε καλά κι αγαπημένα”, όπως εύχονται οι Καστοριανοί στον εκάστοτε Μητροπολίτη τους. Βεβαίως υπάρχει και το ζήτημα της αμοιβής. Μόνο που η αμοιβή δεν ήταν ο κύριος σκοπός των καλαντιστών. Ο κύριος σκοπός τους ήταν πάντοτε η παρέα, η συνεύρεση με την παρέα. Γι’ αυτό δεν εισέπρατταν ξεχωριστά τα φιλοδωρήματά τους. Στην αρχή δεν ήταν χρήματα αλλά ψωμάκια, κάστανα, καρύδια, μήλα, κυδώνια, κρασί, λουκάνικα και ό,τι άλλο χρειάζεται για το ομαδικό φαγοπότι και το τσιμπούσι που ακολουθούσε. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη χαρά των καλαντιστών, τα κοινά γλέντια, η κοινή διασκέδαση της παρέας. Οι ιδανικοί καλαντιστές είναι τα παιδιά. «Τα παιδιά, που ολοκάθαρα και φροντισμένα ξεκινούν το πρωί με το χειμωνιάτικο κρύο, παρατώντας το χουζούρι των σχολικών διακοπών τους, και φτάνουν ως την πόρτα μας για να τα “πουν”, ας είναι καλόδεχτα και καλοπληρωμένα…»
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ/