Αρχείο

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ με τις σχολικές τσάντες – Η είδηση που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι γονείς

 
 

Οι ειδικοί προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι οι σχολικές τσάντες μπορεί να κρύβουν κινδύνους ή να προκαλέσουν προβλήματα… 
υγείας στους μαθητές και τονίζουν ότι είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουν οι γονείς ποιο είναι το σωστό είδος της τσάντας που πρέπει να αγοράζουν, πώς να τη γεμίζουν και πώς να τη μεταφέρουν τα παιδιά.

Πολλά είναι τα παιδιά που αποκτούν προβλήματα με τη μέση τους ή άλλα μυοσκελετικά εξαιτίας των υπέρβαρων σχολικών τσαντών που ζυγίζουν σχεδόν διπλάσια από ότι ζύγιζαν πριν από 20 χρόνια.


Εξαιτίας των προειδοποιήσεων τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει την εμφάνιση τους στην αγορά, τροχήλατες σχολικές τσάντες, οι οποίες σύμφωνα με τους ειδικούς είναι οι πιο ενδεδειγμένες, καθώς δεν βαραίνουν την πλάτη και τους ώμους.


Αλλά και σε αυτή την περίπτωση το βάρος της τσάντας δεν πρέπει να είναι υπερβολικό. Δεν μπορεί δηλαδή να ξεπερνά το 10 με 15% του σωματικού βάρους των παιδιών. Αν δεν είναι εφικτή η αγορά της τροχήλατης τσάντας, τότε είναι καλό να προτιμάται μια τσάντα με δύο λουριά και όχι με ένα έτσι ώστε να μοιράζεται το βάρος. Παράλληλα, τα λουριά θα πρέπει να έχουν επένδυση για να μην πληγώνουν τους μαθητές στα σημεία που τη φορούν. Καλό είναι ακόμα η τσάντα να έχει και ζώνη στη μέση έτσι ώστε να μοιράζεται καλύτερα το βάρος στο σώμα.


Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Ορθοπεδικών Χειρουργών τα σακίδια πλάτης μπορούν να προκαλέσουν πόνους στην πλάτη, τους ώμους και το λαιμό όταν είναι πολύ βαριά. Επιπλέον, μια πολύ βαριά τσάντα μπορεί να επηρεάσει την ισορροπία ενός παιδιού με αποτέλεσμα να πέσει, να σκοντάψει κτλ.


Επίσης, τα αντικείμενα πρέπει να τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο στην τσάντα ώστε να μοιράζεται το βάρος μεταξύ της κύριας θήκης και των δευτερευόντων αποθηκευτικών χώρων.


Τέλος, πολύ σημαντική είναι και η στάση του σώματος. Η πλάτη του παιδιού θα πρέπει να είναι ίσια και να μην γέρνει και να λειτουργούν σωστά οι μύες που στηρίζουν τη μέση.

//thesecretrealtruth.blogspot.com/

Advertisements

8 ΚΟΛΠΑ ΠΟΥ ΜΑΘΑΜΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

449daf85c71a9f8eb7c666134b1d9b95

Μερικά από κόλπα είναι τόσο απλά και χρήσιμα που μπορεί να φανούν ωφέλιμα για πολλές γενιές. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο ξεχνιούνται και μετατρέπονται σε αυτό που λέμε συνήθως «Η γιαγιά μου μου είπε…». Αποφασίσαμε να θυμηθούμε μερικά παλιά κόλπα που μάθαμε στα παιδικά μας χρόνια, και τα οποία για κάποιο λόγο τα ξεχάσαμε.

Προσδιορίστε τον χρόνο πριν από το ηλιοβασίλεμα.
f0dd4a99fba6075a9494772b58f95280

Ενώστε τα δάχτυλά σας και τοποθετήστε το χέρι με τέτοιο τρόπο ώστε ο ήλιος να «ακουμπάει» τον δείκτη. Τώρα μετρούν τον αριθμό των δακτύλων μέχρι τη γραμμή του ορίζοντα. Κάθε ένα από τα δάκτυλα αντιστοιχούν περίπου σε 15 λεπτά μέχρι το ηλιοβασίλεμα.

Μάθετε πόσες μέρες έχει ο μήνας

449daf85c71a9f8eb7c666134b1d9b95

Σφίξτε τα χέρια σας σε γροθιές και αντιστοιχήστε τους μονούς μήνες στις αρθρώσεις. Ανάμεσα στις αρθρώσεις είναι οι ζυγοί μήνες.

721e7285b298cde5b3d0c973ed8d7b63

Αν ο μήνας πέφτει πάνω σε άρθρωση, τότε έχει 31 ημέρες, διαφορετικά έχει 30 ή λιγότερες.

Μάθετε πότε μεγαλώνει ή μικραίνει το φεγγάρι

96b250a90d3cf0868c83f8c965142d2a

Για να εξηγήσετε σε ένα παιδί πότε μεγαλώνει ή πότε μικραίνει το φεγγάρι, ζητήστε του να βάλει ένα όρθιο δάχτυλο στη μέση του φεγγαριού. Αν σχηματίζεται το γράμμα C, τότε το φεγγάρι μεγαλώνει, ενώ αν σχηματίζεται το γράμμα D, τότε το φεγγάρι μικραίνει.

Ελέγξτε την ποιότητα των μπαταριών
aab11087c24981eb0e03846792ff5718

Η διάκριση της καλής και της άδειας μπαταρίας είναι πολύ απλή. Σηκώστε δύο όρθιες μπαταρίες σε ύψος 1-2 cm πάνω από μια επιφάνεια και ρίξτε τις. Αν η μπαταρία αναπηδήσει και πέσει, σημαίνει ότι είναι άδεια.

Πολλαπλασιασμός στα δάχτυλα

Συνήθως, τα παιδιά απομνημονεύσουν γρήγορα τον πολλαπλασιασμό των μικρών αριθμών, αλλά με τους αριθμούς 6, 7, 8 και 9, υπάρχουν δυσκολίες. Για να βοηθήσετε τα παιδιά, διδάξτε ένα απλό κόλπο. Γυρίστε τις παλάμες προς το μέρος σας και αριθμήστε κάθε δάχτυλο, ξεκινώντας με το μικρό δάχτυλο, από το 6 έως το 10. Τώρα, για παράδειγμα, για να πολλαπλασιάστε 7 × 8, συνδέστε το δάχτυλο που αντιστοιχεί στον 7ο αριθμό με το δάχτυλο που αντιστοιχεί στον 8ο αριθμό στο δεξί χέρι. Το πλήθος των δαχτύλων, συμπεριλαμβανομένων των ενωμένων δαχτύλων, και κάτω αντιπροσωπεύουν τις δεκάδες (έχουμε 5 δάχτυλα). Και τα δάχτυλα που βρίσκεται στην κορυφή, πρέπει να πολλαπλασιαστούν μεταξύ τους – αντιστοιχούν στις  μονάδες (σε αυτή την περίπτωση πολλαπλασιάζουμε 3 επί 2). Απάντηση: 7×8=56. Με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατόν να πολλαπλασιάζουμε γρήγορα με το 6, 7 και 8.
c5ef831f5d34faafc22a23a602cf6e40

Για να πολλαπλασιάσουμε με το 9,  ισιώσει τα δάχτυλά σας και βάλτε τα χέρια με παλάμες σας προς τα κάτω. Τώρα, για να πολλαπλασιάσετε οποιοδήποτε αριθμό με το 9, απλά λυγίστε το δάκτυλο με τον αντίστοιχο αριθμό. Τα δάχτυλα «Πριν» ορίζουν τις δεκάδες και τα δάχτυλα «Μετά» ορίζουν τις μονάδες . Για παράδειγμα, για να πολλαπλασιάζουμε το 7 με το 9, λυγίζουμε το 7ο δάχτυλο. Μένουν 6 δάχτυλα «πριν» και 3 «μετά». Απάντηση: 7 × 9 = 63.914101ec47c52b48a7b6ccc6f5a76f1f

Μήκος

2f3d9b534d726b2d921451852adedb0c

Αν χρειάζεται να μετρήσετε κάτι, αλλά δεν έχετε κάποιο χάρακα, τότε μπορείτε να το κάνετε με τα δάχτυλά σας του ενός χεριού. Σύμφωνα με τις ανθρώπινες αναλογίες, η απόσταση ανάμεσα στην άκρη του αντίχειρα και του δείκτη είναι περίπου 18 cm, και η απόσταση μεταξύ του αντίχειρα και του μικρού δαχτύλου-περίπου 20 cm. Φυσικά, αυτή η μέθοδος δεν είναι αρκετά ακριβής, γιατί ο καθένας έχει διαφορετικό μέγεθος χεριών. Αλλά μπορεί να φανεί χρήσιμο αν θέλετε να μετρήσετε ένα μεγάλο αντικείμενο.

Μάθετε πόσες μοίρες έχει μια γωνία

21186d7b1482412ab14f0332b8aee119

Ανοίξτε τα δάχτυλα του χεριού σας στο μέγιστο και τοποθετήστε το χέρι στην επιφάνεια πάνω στην οποία θέλετε να μετρήσετε τη γωνία. Το μικρό δάχτυλο πρέπει να βρίσκεται στη βάση της γωνίας: είναι 0 °. Η γωνία μεταξύ του αντίχειρα και μικρού δάχτυλου είναι ίση με 90 °, οι γωνίες μεταξύ του μικρού δακτύλου και των άλλων δαχτύλων είναι αντίστοιχα 30 °, 45 ° και 60 °.

Πηγή

.tilestwra.com

by Τaλκ/

Πώς υπολογίζουμε κάθε χρόνο πότε «πέφτει» το Πάσχα?

 

Το Πάσχα είναι κινητή γιορτή και γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας (με το παλαιό ημερολόγιο).
Αρχικά, η εορτή ορίσθηκε από τους Χριστιανούς, κατά τροποποίηση του εβραϊκού Πάσχα. Οι Εβραίοι γιόρταζαν το πέρασμα από την Ερυθρά θάλασσα με επικεφαλής τον Μωυσή την 14η μέρα του μήνα Νισάν, δηλαδή ανήμερα της πρώτης εαρινής πανσελήνου.
Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί με τους Εβραίους. Έγιναν πολλές συζητήσεις μεταξύ εκπροσώπων της Ανατολής και της Δύσης για την εξεύρεση κοινά αποδεκτής ημέρας εορτασμού του Πάσχα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Θέλοντας, λοιπόν, οι Χριστιανοί να συνδέσουν το Πάσχα με την αναστάσιμη ημέρα, την Κυριακή, αποφάσισαν να το γιορτάζουν την πρώτη Κυριακή μετά την ανοιξιάτικη πανσέληνο ούτως ώστε να μην συμπίπτει με το εβραϊκό.
Η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος, που συνήλθε το έτος 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας, αποφάσισε, όπως γράφει ο ιστορικός της Εκκλησίας Ευσέβιος, «τήν ἁγιωτάτην τοῦ Πάσχα ἑορτήν μιᾷ καί τῇ αυτῇ ἡμέρᾳ συντελεῖσθαι. Οὐδέ γάρ πρέπει ἐν τοσαύτῃ ἁγιότητι εἶναι τινά διαφοράν» (PG 20, 1077).
Αποφασίστηκε να αποκλεισθεί ο συνεορτασμός του Πάσχα «μετά τῶν κυριοκτόνων» Ιουδαίων και «πάντες οἱ ἐξ Ἑώας ἀδελφοί», οι πιστοί δηλαδή της Ανατολής, να εορτάζουν το Πάσχα «σύμφωνα Ρωμαίοις», όπως στη Δύση. Καθορίστηκε δε ως ημέρα να είναι πάντοτε Κυριακή, και μάλιστα η Κυριακή, η οποία ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία. Ανατέθηκε δε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, λόγω της καλλιέργειας των μαθηματικών και αστρονομικών επιστημών σ’ αυτή την πόλη, να γνωστοποιεί κάθε χρόνο με ειδικό γράμμα, το οποίο ονομαζόταν «πασχάλιον γράμμα», στις άλλες Εκκλησίες την ημέρα του εορτασμού του Πάσχα.
Με την αλλαγή του ημερολογίου το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, όπως και η Εκκλησία της Ελλάδος εγκολπώθηκαν και ακολούθησαν το νέο Ημερολόγιο, χωρίς όμως να θίξουν το Πασχάλιο. Τον καθορισμό του Πάσχα τον συνεχίζουν βάσει του παλαιού Ημερολογίου, γι’ αυτό και δεν συμπίπτει πάντοτε με το Πάσχα των Παπικών, οι οποίοι προσάρμοσαν το Πασχάλιο βάσει του νέου Ημερολογίου.
Σύμφωνα λοιπόν με το Πασχάλιο της Ορθοδοξίας, η ημερομηνία της εορτής του Πάσχα θα κυμαίνεται πάντοτε μεταξύ της 4ης Απριλίου και 8ης Μαΐου, με το νέο ημερολόγιο.
Σύμφωνα με την παράδοση κατά την ημέρα της Ανάστασης και του Πάσχα τα λαϊκά έθιμα περιλαμβάνουν δείπνο με κύριο φαγητό τη μαγειρίτσα, το βράδυ της Ανάστασης, το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών στο σπίτι ή έξω από την Εκκλησία, το «φιλί της αγάπης» την ώρα της Ανάστασης, το σούβλισμα του αρνιού κατά την Κυριακή του Πάσχα.
Πηγή: dogma.gr

Ευγένιος Τριβιζάς: το σχολείο θέλει χιούμορ και φαντασία

 

Είναι εξερευνητής, εφευρέτης, ταχυδακτυλουργός και ζογκλέρ μελάτων αυγών.

 

Έχει ανακαλύψει το Νησί των Πυροτεχνημάτων, τη Φρουτοπία, το Κουνουπακιστάν, το Πιπερού, τη Χώρα των Χαμένων Χαρταετών, το Γαλαξία των Λεξεων και την Πολιτεία με όλα τα Χρώματα εκτός από το Ροζ.

Ο Ευγένιος ζει στο Νησί των Πυροτεχνημάτων με τον παπαγάλο του τη Σύνθια, τον άσπρο ελέφαντα τον Πουκιπόν, τον Οράτιο το αόρατο πράσινο καγκουρό, τον Πελέ τον ταχυδρομικό πελεκάνο, τον Παντελή τον απότομο ιπποπόταμο και τη Λιλή την παρδαλή λεοπάρδαλη.

Κάθε τόσο μαζί με τους φίλους του τον κάπτεν- Βαρθολομαίο Μπορφίν και τον Αλέξη Πτωτιστή ταξιδεύουν στα πέρατα του κόσμου, σώζουνε πριγκίπισσες από δράκους και δράκους από πρίγκιπες και προσπαθούν να βρούνε το χαμένο όγδοο χρώμα του ουράνιου τόξου.Τι καλύτερο για τη νέα σχολική χρονιά από τη φαντασία και την έμπνευση του Ευγένιου Τριβιζά.

– Τι κάνει ο δάσκαλος όταν βλέπει ορθογραφικά λάθη?

«Σκέφτεται ότι σοβαρότερα από τα ορθογραφικά είναι τα λάθη της ζωής και από αυτά πρέπει να προφυλάξει κυρίως τους μαθητές του».

– Το πιο πολύτιμο δώρο για τα παιδιά;

«Ο χρόνος που τους αφιερώνουμε».

– Γιατί βαριούνται τα παιδιά στην τάξη;

«Επειδή τα μαθήματα είναι ως επί το πλείστον κουραστικά και βαρετά. Η διαδικασία της μάθησης θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο ελκυστική αν μπολιαζόταν με χιούμορ και φαντασία».

– Το μάθημα των Θρησκευτικών πώς θα το ξεκινούσατε;

«Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

– Τι συμβαίνει όταν πεθαίνει η παιδικότητα;

«Δεν πεθαίνει. Κρύβεται ντροπιασμένη ή φοβισμένη και περιμένει τη στιγμή που θα απαλλαγούμε από την έπαρση της σοβαροφάνειας».

– Σε τι έχουμε αλλάξει από την εποχή που ήμασταν παιδιά;

«Οταν ήμασταν παιδιά, ψάχναμε με τις ώρες για να βρούμε τετράφυλλα τριφύλλια. Τώρα που μεγαλώσαμε, ψάχνουμε με τις ώρες για να βρούμε ταξί. Οταν ήμασταν παιδιά, ελπίζαμε να γίνει ένα θαύμα και να πέσει στα χέρια μας ένα πεφταστέρι. Τώρα που μεγαλώσαμε, ελπίζουμε να γίνει ένα θαύμα και να μας πέσει η πίεση».

– Σε μια σχολική κασετίνα τι υλικά θα βάζατε;

«Μια γόμα που σβήνει τα δάκρυα και μια ξύστρα για ουρανοξύστες».

– Πού έχει φτάσει το σκορ στην αναμέτρηση του «Πανχελωνιακού εναντίον της Λαγουδένιας Λαίλαπας»;

«Ο Πανχελωνιακός εξακολουθεί να θριαμβεύει. Η ιστορία του θρυλικού ματς με τη Λαγουδένια Λαίλαπα θα κυκλοφορήσει σύντομα σε νέα εμπλουτισμένη έκδοση από τις εκδόσεις Καλέντη».

– Πότε τα φύκια μεταμορφώνονται σε μεταξωτές κορδέλες;

«Οταν τα μαζεύουν το ηλιοβασίλεμα ερωτευμένες γοργόνες για να στολίσουν τα μαλλιά τους».

– Γιατί δεν δίνουν Οσκαρ στους πολιτικούς;

«Για να μην επισύρουν την προσοχή του κοινού στο υποκριτικό τους ταλέντο».

– Τους «Δραπέτες της σκακιέρας» σε ποιους θα τους αφιερώνατε;

«Σε όλους αυτούς που αρνούνται να γίνουν ρομπότ ή πιόνια».

– Και σε ποιον θα αφιερώνατε το «Αν σου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι», το τελευταίο σας βιβλίο στη σειρά «Παραμύθια Ντορεμύθια»;

«Σε όσους λαχταρούν να ξαναβρούν τη χαμένη τους αισιοδοξία. Γι’ αυτό άλλωστε έχει τον υπότιτλο «Το βιβλίο της αισιοδοξίας»».

– Αν ήταν παραμύθι η κρίση, πώς θα τελείωνε;

«Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς χειρότερα».

– Τελικά ποιο είναι το επάγγελμά σας; Εφευρέτης, ταχυδακτυλουργός ή ζογκλέρμελάτων αβγών;

«Το μόνο σίγουρο είναι ότι γράφω παραμύθια. Και μέσα από αυτά αλλάζω ειδικότητες».

Από τα λεγόμενά σας λοιπόν συγγραφέας δεν είναι ένα ακόμη επάγγελμα;

«Μα και βέβαια όχι. Και έτσι θα έπρεπε να ήταν όλα τα επαγγέλματα. Δεν πρέπει να βλέπουμε τη δουλειά ως αγγαρεία αλλά ως ικανοποίηση».

– Πόσες χώρες έχετε ανακαλύψει;

«Γύρω στις 484. Η πιο γνωστή από όλες η Φρουτοπία. Το Αβγανιστάν, το Κουφέιτ, το Νησί των Πυροτεχνημάτων, καθώς και το Ανω και Κάτω Βόλτα. Στο Ανω μένουν αυτοί που έχουν πάρει την κάτω βόλτα και αντίστροφα».

– Η πιο γνωστή εφεύρεσή σας;

«Ο γαργαλιός. Ενα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος και σε κάνει να γελάς».

– Μια εφεύρεση που θα έλυνε τα χέρια των Αθηναίων;

«Ο ταξιμαγνήτης. Οποιος τον κρατάει τα ταξί αισθάνονται μια ακαταμάχητη έλξη προς το μέρος του».

– Και η τελευταία σας εφεύρεση;

«Το ελαφρύδι».

– Μας διευκρινίζετε για τι ακριβώς πρόκειται;

«Το αντίθετο από το βαρύδι. Τα κάνει όλα ανάλαφρα. Ξέρετε, ταξιδεύω πολύ συχνά· βάζω λοιπόν ένα – δύο ελαφρύδια στη βαλίτσα μου και τη σηκώνω με μεγάλη ευκολία».

– Ποιο μέσο χρησιμοποιείται συνήθως στις μετακινήσεις σας;

«Το ιπτάμενο κρουασάν».

Με τι γράφετε τα βιβλία σας;

«Με φτερό παγονιού βουτηγμένο σε μελάνι ασημένιας σουπιάς».

– Όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας;

Όταν η παιδικότητα πεθαίνει, το πτώμα της το αποκαλούμε «ενηλικίωση» είχε κάποιος σχολιάσει. Το τραγικό είναι ότι συχνά χάνουμε την παιδικότητά μας χωρίς να αποκτήσουμε ωριμότητα.

Ευτυχώς ποτέ δεν είναι αργά να απαλλαγούμε από τις παρωπίδες τις σοβαροφάνειας και να ξαναγίνουμε παιδιά. Να ξαναβρούμε δηλαδή τη φρεσκάδα της ματιάς, την πίστη ότι πάντα υπάρχει ελπίδα, ότι μπορούμε να νικήσουμε τους δράκους που μας απειλούν και τους γίγαντες που μας δυναστεύουν.

Κι αυτό επειδή οι αναμνήσεις, τα σκιρτήματα, τα πρωτόγνωρα συναισθήματα της παιδικής μας ηλικίας δεν είναι πουκάμισο φιδιού το οποίο αποβάλλουμε όταν ενηλικιωνόμαστε, αλλά ένας θησαυρός που μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή. Μπορεί τον θησαυρό να τον έχουμε παραμελήσει, αγνοήσει ή λησμονήσει, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν εξακολουθεί να υπάρχει και να περιμένει τη στιγμή που θα τον ξαναβρούμε.
Συνέντευξη στον Γιώργο Κιούση

Πηγή: presspublica.gr

/.thessalonikiartsandculture.gr

Kαλικάντζαροι: Τα πονηρά δαιμόνια που ανεβαίνουν την παραμονή των Χριστουγέννων στη Γη – Τί αναφέρουν οι λαϊκές παραδόσεις

 
 

Οι καλικάντζαροι είναι δαιμόνια…τα λαϊκότερα και πλουσιότερα σε περιεχόμενο. Σύμφωνα με το «Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών (έκδ. 2014), οι καλικάντζαροι είναι «δύσμορφα και πονηρά δαιμόνια που ανεβαίνουν την παραμονή των Χριστουγέννων στη Γη από τα έγκατά της, όπου όλο τον χρόνο προσπαθούν να κόψουν το δέντρο που τη στηρίζει και φοβίζουν ή ενοχλούν τους ανθρώπους μέχρι τα Θεοφάνεια». Εξαιρετικός και περιεκτικότατος ορισμός! Να αναφέρουμε ότι το χρονικό διάστημα από την παραμονή των Χριστουγέννων ως τα Θεοφάνεια είναι γνωστό ως Δωδεκαήμερο.

Η «προέλευση» των καλικάντζαρων
Για την «καταγωγή» των καλικάντζαρων υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι απομεινάρια των Καβειρίων Δαιμόνων και των άλλων πλασμάτων της διονυσιακής λατρείας (π.χ. των Σατύρων) ή ακόμα και του θεού Πάνα, ακόμα και τους Κενταύρους. Άλλοι ότι προέρχονται από τις μεταμφιέσεις των Βυζαντινών που συνοδεύονταν από πανηγυρισμούς και γίνονταν στη διάρκεια του Δωδεκαήμερου. Η σχετική γιορτή ονομαζόταν Βοτά και λάμβανε χώρα από τον 5ο ως των 12ο αιώνα περίπου.
Την άποψη αυτή, με την προσθήκη ότι οι μεταμφιεσμένοι αυτοί προκαλούσαν φόβο, ενστερνίζεται ο «πατέρας» της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης και υιοθετεί σε μεγάλο βαθμό ο Φαίδων Κουκουλές.
Ο Γεώργιος Α. Μέγας θεωρεί πιθανή μια άλλη εκδοχή. Ότι οι καλικάντζαροι συσχετίζονται με τους νεκρούς, που, κατά την κοινή πίστη, σε μια ορισμένη εποχή του χρόνου επιστρέφουν για μικρό χρονικό διάστημα στον κόσμο των ζωντανών. Ενισχύει την άποψή του αυτή από τη δοξασία που επικρατούσε στα Φάρασα της Καππαδοκίας για τους μνημοράτους, δηλαδή τους νεκρούς. Πίστευαν οι Φαρασιώτες ότι οι νεκροί γυρίζουν τις νύχτες του Δωδεκαήμερου στους δρόμους και μπαίνουν στα σπίτια από τις καμινάδες, γι’ αυτό έκαιγαν λιβάνι στη φωτιά για να φύγουν. Τους φαντάζονταν σαν μαύρους «Αράπηδες» (δεν είναι ρατσιστική αναφορά, η λέξη έχει ευρεία χρήση στη λαϊκή μας παράδοση!), που φορούν κουρέλια και φεύγουν ξανά στις 8 Ιανουαρίου.
Ανάλογη γερμανική πίστη και έθιμα ευρωπαϊκών λαών υπάρχουν στο βιβλίο του Eugen Fehrle «Feste und Volksbrauche im Jahreslauf europaischer (1955). Ο δε Martin P. Nilsson, στο βιβλίο του «Greek Popular Religion» (1940) αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «Οι λαϊκές συνήθειες σε όλες τις χώρες και τις εποχές είναι σχετικές» (μετάφραση Ι.Θ. Κακριδής).
Οι καλικάντζαροι, κατά τον Ν.Γ. Πολίτη, συνδέονται με τον Βαβουντζικάριο των Βυζαντινών. Η λέξη Βαβουντζικάριος αναφέρεται για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα στο λεξικό Σούδα: «εφιάλτης, ο λεγόμενος παρά πολλούς Βαβουντζικάριος». Η αναφορά του Μιχαήλ Ψελλού τον 11ο αιώνα σε παρουσία του Βαβουντζικάριου κατά το Δωδεκαήμερο έδωσε την αφορμή στον Πολίτη να συνδέσει καλικάντζαρους και Βαβουντζικάριο.
Τέλος να αναφέρουμε ότι η επισημότερη και μεγαλύτερη γιορτή των Βυζαντινών ήταν αυτή των Καλανδών, «δαίμονος μεγάλου τήνδε είναι συμβαίνει την εορτήν» έγραφε ο Λιβάνιος, χωρίς όμως να αναφέρει σε ποιον ήταν αφιερωμένη. Η γιορτή λάμβανε χώρα περίπου στο μέσο του Δωδεκαήμερου και παρόλο ότι η Εκκλησία αφόρισε όσους συμμετείχαν σ’ αυτήν (ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδος, Κωνσταντινούπολη 680-681), δεν είχε εκλείψει ως τα τέλη του 12ου αιώνα (Θεόδωρος Βαλσαμών).
 
Η μορφή των καλικάντζαρων και οι τρόποι αντιμετώπισής τους
Οι καλικάντζαροι έχουν διάφορες μορφές με τις οποίες παριστάνονται: «Είναι ψηλοί σαν τους ανθρώπους, όμως μαύροι και άσκημοι και φορούν σιδεροπάπουτσα» ή είναι «μαυριδεροί, με κόκκινα μάτια, τράγινα πόδια, με χέρια σαν της μαϊμούς και με τριχωτό όλο το σώμα» ή «μονόματοι, μονοπόδαροι και πολύ κοντοί: μπαίνουν στα σπίτια από την καπνοδόχο και λερώνουν τη φωτιά, καβαλικεύουν στους ώμους τους διαβάτες, τους πιάνουν στο χορό» κ.λπ. (ΕΓΚ/ΔΕΙΑ «ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ έκδ. 2007). Ο αρχηγός των καλικάντζαρων λέγεται μαντρακούκος, ενώ αναφέρονται και… θηλυκοί καλικάντζαροι, οι βερβελούδες!
Ο φόβος για τους καλικάντζαρους οδηγεί τους ανθρώπους σε διάφορους τρόπους αντιμετώπισής τους.
Άλλοι κρεμούν πίσω από την πόρτα του σπιτιού ή μέσα στην καμινάδα ένα κατωσάγονο χοίρου, που έχει αποτρεπτική δύναμη, άλλοι καίνε αλάτι ή παλιά παπούτσια στη φωτιά. Οι κρότοι και η δυσοσμία του καπνού διώχνει τους καλικάντζαρους. Άλλοι τοποθετούν ένα κόσκινο στην είσοδο του σπιτιού. 
Οι… κουτοί καλικάντζαροι από περιέργεια αρχίζουν να μετρούν τις τρύπες. Έτσι περνούν οι ώρες και ξημερώνει, οπότε οι καλικάντζαροι τρέχουν να εξαφανιστούν, καθώς ο χρόνος δράσης τους είναι η νύχτα. Άλλοι προσπαθούν να τους εξευμενίσουν με διάφορες προσφορές (γλυκά, τηγανίτες κ.λπ.).
Το κύριο όμως μέσο για να μείνουν οι καλικάντζαροι μακριά από τα σπίτια είναι η φωτιά, που έχει τη δύναμη να διώχνει τα δαιμόνια. Γι’ αυτό η φωτιά έκαιγε άλλοτε στα σπίτια όλο το Δωδεκαήμερο. Την παραμονή των Χριστουγέννων, κάθε νοικοκύρης τοποθετεί στο τζάκι ένα χοντρό ξύλο από αγκαθωτό δέντρο, αφού πρώτα το ραίνει με ξηρούς καρπούς. Το κούτσουρο αυτό λέγεται Χριστόξυλο ή δωδεκαμερίτης (Γ.Α. Μέγας, «Ελληνικές Γιορτές και Έθιμα της Λαϊκής Λατρείας»).
Σε διάφορα μέρη της Ελλάδας ανάβουν μεγάλες φωτιές στις πλατείες πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών την παραμονή των Χριστουγέννων. Στο Καστανόφυτο της Καστοριάς η φωτιά ανάβεται με κέδρα στην άκρη του χωριού και σε ψηλό μέρος. Στη Σιάτιστα πολλές μέρες πριν τα Χριστούγεννα τα παιδιά μαζεύουν φρύγανα από τα γύρω βουνά και λόφους. Με αυτά το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ανάβουν φωτιές στις πλατείες. Γύρω από τις φωτιές μαζεύεται κόσμος που τραγουδά τα κάλαντα και χτυπά κουδούνια. Με τους κρότους των κουδουνιών και τις φωτιές κρατούν μακριά τα δαιμόνια. Κάτι ανάλογο γίνεται και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων.
 
Τα ονόματα των καλικάντζαρων σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και οι ετυμόλογίες τους
Ακόμα και η λέξη καλικάντζαρος είναι δυσετυμολόγητη. Πιθανότερες είναι οι εκδοχές η λέξη να προέρχεται από τα: καλός+κάνθαρος ή καλός+(σ)καντζός (=τριχωτός, ζαρωμένος). Η λέξη καλός έχει και στις δύο περιπτώσεις ευφημιστική σημασία. Ο Αδ. Κοραής θεωρεί ότι η λέξη προέρχεται από το καλλικάνθαρος, όπου το πρώτο συνθετικό είναι ευφημιστικό και το κάνθαρος μετέπεσε στον τύπο κάντζαρος. Στην Αττική ονομάζονταν κωλοβελόνηδες, «…διά την ουράν αυτών, απολήγουσαν εις αιχμήν εν είδει βέλους, ως εικονίζεται ενίοτε υπό των αγιογράφων η ουρά του διαβόλου» (Δ. Καμπούρογλους).
Άλλο όνομα σε πολλές περιοχές της χώρας μας είναι «τα παγανά». Από το λατινικό paganus, που αρχικά σήμαινε τον χωρικό και τον αστράτευτο και αργότερα τον ειδωλολάτρη.
Η λέξη λυκοκάντζαρος, που σημαίνει επίσης τον καλικάντζαρο, προέρχεται κατά τον Ν.Γ. Πολίτη από τα λύκος+κάνθαρος. Να σημειώσουμε ότι είναι προφανής εδώ ο συσχετισμός των λυκοκάντζαρων-καλικάντζαρων με τους λυκάνθρωπους.
Στη Μάνη οι καλικάντζαροι λέγονται τσιλικρωτά, από το ρήμα τσιλικρώνω=χαλυβδώνω.
Στην Κύπρο ονομάζονται πλανήταροι.
Στην Ήπειρο λέγονται καλιοντζήδες. Για τη λέξη αυτή υπάρχουν δύο ετυμολογίες. Καλιοντζής<Γαλοντζής, αυτός που κατασκευάζει γαλότσες (γαλόντσας, παλαιότερα) που πιστεύεται ότι αφορά τα παπούτσια που φορούσαν τα δαιμόνια αυτά.
Η άλλη εκδοχή προτείνεται από τον Ν.Γ. Πολίτη και σύμφωνα μ’ αυτή: Καλιοντζής=ναύτης που υπηρετεί σε γαλιόνι (ον), μεγάλο πολεμικό πλοίο.
Στον Πόντο λέγονται χρυσαφεντάδοι (χρυσός+αφέντης, κατ’ ευφημισμόν). Το όνομά τους κακανθρωπίσματα οφείλεται στην κακοποίηση, εκ μέρους τους, των ανθρώπων. 
Στη Σύμη λέγονται Κάηδες, από τη λέξη Κάιν, επειδή σε πολλά μέρη θεωρούνται αδερφοδιώχτες.
Το Συβώτης ή Σιφώτης (Καππαδοκία), παρετυμολογείται από τα Φώτα, οπότε οι καλικάντζαροι εγκαταλείπουν τη Γη. Το Παρωρίτης από το αρχαίο επίθετο πάρωρος (πάρωρα=λίγο πριν το χάραμα).
Τέλος, το Καλλισπούδηδες (Σάμος), κατ’ ευφημισμόν από το καλός+σπουδάζω.
Η πρώτη αναφορά σε καλικάντζαρους γίνεται από τον Χιώτη λόγιο Λέοντα Αλλάτιο (1588-1669).
 
Ανάλογες παραδόσεις σε άλλους ευρωπαϊκούς λαούς
Στη Γερμανία το Δωδεκαήμερο (die Zwolften) πιστεύεται ότι τις χριστουγεννιάτικες νύχτες εξορμούν στις έρημες εκτάσεις οι Wilde Jager (άγριοι κυνηγοί) και πιο πέρα η Wuthendes Heer (λυσσαλέα στρατιά) σκορπά τον τρόμο στους ευκολόπιστους χωρικούς. Τις ίδιες μέρες… αναλαμβάνουν δράση και οι Hexen (κακάσχημες μάγισσες), τα Truten Alben (φαντάσματα) και οι Wilde Weiber (αγριογυναίκες).
Στη Σκανδιναβία τις εορταστικές μέρες εμφανίζονται τα… τρολ (Trolle). Ναι, από τα Trolle των σκανδιναβών προέκυψαν και τα διαδικτυακά (και όχι μόνο!) τρολ!!!
Στη Γαλλία οι loups-garous (λυκάνθρωποι) δρουν στην ύπαιθρο με πρώτο στόχο να πιάσουν και να κατασπαράξουν τα σκυλιά που θα συναντήσουν.
Τέλος, στην Ισλανδία πίστευαν ότι κάθε Χριστούγεννα εννιά Julesveinar κατέβαιναν από τα βουνά για να αρπάξουν παιδιά και να τα οδηγήσουν στις σπηλιές των ξωτικών.
Η επιστροφή των καλικάντζαρων στα εγκάτα της Γης

Οι καλικάντζαροι με τον αγιασμό των σπιτιών τα Θεοφάνεια (ή την παραμονή των Θεοφανείων) έτρεχαν έντρομοι στα έγκατα της Γης, παρακινώντας ο ένας τον άλλο:
«Φεύγετε να φεύγουμε, γιατί ήρθε ο παπάς, με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του».
Στα βάθη της Γης έβρισκαν το δέντρο που τη στηρίζει ολόκληρο και ξεκινούσαν πάλι να το κόβουν ως τα επόμενα Χριστούγεννα…
aporrito-x /grizosgatos.blogspot.gr

Η γέννηση, τα πρώτα βήματα και η λαμπρή ιστορία του χριστουγεννιάτικου δέντρου

 

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει γερμανική προέλευση και χρονολογείται από την εποχή του Αγίου Βονιφάτιου, άγγλου ιεραπόστολου που βρέθηκε στην χώρα τον 8ο αιώνα. Ο Άγιος αντικατέστησε στις θυσίες στον θεό Όντιν των Νορβηγών με ένα ψηλό δέντρο αφιερωμένο στον Ιησού.

 
Ο μύθος θέλει τον Άγιο Βονιφάτιο να βρίσκεται μπροστά στο θέαμα παγανιστών έτοιμων να θυσιάσουν ένα αγόρι κοντά σε μια βελανιδιά. Με ένα χτύπημα του τσεκουριού που είχε μαζί του έκοψε το δέντρο και σταμάτησε την θυσία. Ένα μικρό έλατο βγήκε στην θέση της κομμένης βελανιδιάς και είπε στους παγανιστές πως ήταν το δέντρο της ζωής και έστεκε εκεί για τον Ιησού. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η παράδοση!
Μεσαίωνας
Ξεκίνησε να κυκλοφορεί ο μύθος πως όταν ο Ιησούς γεννήθηκε, το καταχείμωνο, όλα τα δέντρα στον κόσμο αποτίναξαν τον πάγο και το χιόνι που τα είχε καλύψει και έβγαλαν νέα πράσινα φύλλα. Η εκκλησία στον Μεσαίωνα διακοσμούσε έλατα – γνωστά ως τα δέντρα του Παραδείσου – με μήλα, την παραμονή των Χριστουγέννων και τα ονόμαζε «Αδάμ και Εύα».
TREE
(Wikipedia)
Αναγέννηση
Υπάρχουν στοιχεία πως δέντρα χρησιμοποιούνταν ως σύμβολα των Χριστιανών στην πρωτεύουσα της Λετονίας, Ρίγα, το 1510. Η ιστορία θέλει άντρες που φορούσαν μαύρα καπέλα να καίνε σε ειδική τελετή το δέντρο μπροστά στο House of Blackheads (κτήριο της χώρας). Ο Μαρτίνος Λούθηρος είναι κατά πολλούς ο πρώτος που άναψε κεριά πάνω στο δέντρο στα μέσα του 16ου αιώνα στο Wittenberg, της Γερμανίας. Συχνά έγραφε για την περίοδο προ Χριστουγέννων, αλλά και την ίδια την γιορτή.
Χειρόγραφο του 1605 από έμπορο που βρισκόταν στο Στρασβούργο γράφει πως οι κάτοικοι τα Χριστούγεννα έστηναν έλατα και «κρεμούσαν πολύχρωμα χάρτινα τριαντάφυλλα, μήλα, γκοφρέτες και ζάχαρη».
tree1
(Wikipedia)
Αγγλία
Η πρώτη εμφάνιση δέντρου στην Αγγλία έγινε την περίοδο της βασίλισσας Σάρλοτ, της γερμανίδας συζύγου του Γεώργιου του τρίτου. Το δέντρο στήθηκε για ένα πάρτι το 1800 για τα παιδιά της βασιλικής οικογένειας. Ο βιογράφος της βασίλισσας είχε γράψει χαρακτηριστικά:
«Στην μέση του δωματίου έστεκε ένα δέντρο, από τα κλαδιά του οποίου κρέμονταν γλυκίσματα, αμύγδαλα, σταφίδες, φρούτα και παιχνίδια, εξαιρετικά τακτοποιημένα και έλαμπε ολόκληρο από μικρά κεριά. Αφού οι προσκεκλημένοι θαύμασαν το δέντρο, κάθε παιδί πήρε μέρος των γλυκών και ένα δώρο και επέστρεψαν σπίτι με μεγάλη χαρά».
 
Γερμανία
Αμέσως μετά τον γάμο του πρίγκιπα Αλβέρτου της Γερμανίας με την βασίλισσα Βικτώρια, το δέντρο πήρε μεγαλύτερη αξία. Το 1841 ξεκίνησε να στολίζει δέντρο στο Κάστρο Γουίντσορ. Το 1848 εικόνα του ζεύγους με τα παιδιά τους εκδόθηκε στο «Illustrated London News». Το διακοσμημένο δέντρο που αποτυπωνόταν στην φωτογραφία τους, σύντομα κέρδισε φανατικούς οπαδούς. Ο Κάρολος Ντίκενς αναφερόταν στο δέντρο ως «το νέο γερμανικό παιχνίδι». Γερμανοί μετανάστες μετέφεραν το έθιμο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
winsdor
(Wikipedia)
Αμερική
Πολλοί καυχιούνται ότι στόλισαν το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην χώρα. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία μιλά για στρατιώτες που πολεμούσαν για τον Γεώργιο τον τρίτο στην Αμερικανική Επανάσταση. Συγκεντρώθηκαν γύρω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Νιού Τζέρσι και άφησαν αφύλαχτες τις θέσεις τους. Οι άντρες του Τζορτζ Γουάσινγκτον ήταν πεινασμένοι και κουρασμένοι, αλλά σχεδίασαν επίθεση με την γνώση πως οι αντίπαλοι θα γιόρταζαν και δεν θα μπορούσαν να προστατευτούν.
Τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την ανακάλυψη του ηλεκτρικού. ΤΟ 1895 ο πρόεδρος Γκρόβερ Κλίβελαντ στόλισε δέντρο στον Λευκό Οίκο χρησιμοποιώντας λαμπάκια. Η ιδέα του έκλεψε τις καρδιές και κρατεί μέχρι σήμερα.
 Πηγή: Wikipedia

Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα

 

Είτε την αγαπά κανείς είτε τη μισεί θανάσιμα, η τσίχλα δεν πρόκειται να πάει πουθενά στο άμεσο μέλλον, καθώς η βασιλεία της είναι εξασφαλισμένη.

Η πορεία της στον κόσμο μόνο εύκολη δεν ήταν όμως, καθώς από τη στιγμή που εμφανίστηκε και έγινε μόδα στις ΗΠΑ, οι πιο συντηρητικών ηθών κύριοι την έβαλαν στο στόχαστρο και έκαναν δεήσεις να εξαφανιστεί γρήγορα η «χυδαία μόδα», όπως την έλεγαν χαρακτηριστικά.
Αμ δε! Η «χυδαία μόδα» έπιασε για τα καλά, γενικεύτηκε στη Δύση και παντού λίγο πολύ και επιβίωσε ως τις μέρες μας με διάφορες μορφές και εξίσου μπόλικες λειτουργίες…
Βίβα Μέξικο!

Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (2)

Η τσίχλα έχει πατρίδα το Μεξικό. Στην Αμερική εισάχθηκε από τον εφευρέτη Τόμας Άνταμς το 1866, αν και δεν είχε τίποτα κοινό με αυτό που αποκαλούμε σήμερα τσίχλα. Κι αυτό γιατί δεν ήταν παρά μια καφέ μπαλίτσα από φυσική τσίχλα! Η φυσική αυτή τσίχλα προέρχεται από το ψηλό δέντρο της Κεντρικής Αμερικής, Σαποντίγια, που έχει εδώδιμους καρπούς αλλά και κορμό που περιέχει γαλακτώδη χυμό.
Το λευκό και ελαστικό αυτό κόμμι ήταν η πρώτη φυσική τσίχλα. Το χρώμα της ήταν καφετί, καθώς η ρητίνη που ανέβλυζε από τομές στον κορμό αναμειγνυόταν με σκόνη, κομμάτια φλοιού και άλλες ακαθαρσίες.
Το μάσημα της φυσικής τσίχλας ήταν αρκετά εθιστικό σε όσους την είχαν κοντά τους και οι Μεξικάνοι του έδιναν να καταλάβει. Όπως και κάθε άλλος εξάλλου πολιτισμός, μιας και ο άνθρωπος την ανακάλυψε ήδη από τη νεολιθική περίοδο της ιστορίας του!
Παρά τις προσπάθειες του πρωτοπόρου στο θέμα μας Άνταμς, αν δεν έφτανε η δεκαετία του 1890 και οι πρώτες μαζικές εισαγωγές φυσικού λάτεξ στις ΗΠΑ, η «ζαχαροπλαστική» τσίχλα δεν θα γεννιόταν ποτέ.
Η σύγχρονη τσίχλα καταφτάνει Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (3)
Όταν ήρθε σε επαφή με τη φυσική τσίχλα ο Άνταμς, άρχισε να αναζητεί τρόπους αξιοποίησης του προϊόντος. Έπειτα από πάμπολλα πειράματα και εξίσου πολλές αποτυχίες και λάθη, κατέληξε πως το μεξικάνικο αγαθό ήταν καλό μόνο για μασούλημα!
Με μια επένδυση… 35 δολαρίων, ο Άνταμς έβρασε το κόμμι της Σαποντίγιας μέχρι να μαλακώσει και να γίνει σαν ζύμη. Μετά έπλασε την τσίχλα σε μπαστουνάκια, τα οποία έκοψε σε τετράγωνα κομματάκια. Τα άφησε να κρυώσουν και τα συσκεύασε. Κανένα αρωματικό δεν προστέθηκε στην πρώτη αυτή προσπάθεια εμπορικής εκμετάλλευσης της μεξικάνικης ρητίνης. Ο σκοπός ήταν αποκλειστικά το να κρατάς τις γνάθους σου απασχολημένες.
Έπρεπε να πείσει όμως τους Αμερικάνους να μασουλούν σαν μηρυκαστικά και ολίγο από μάρκετινγκ ήταν αναγκαίο. Ο Άνταμς ξαπόστειλε μεγάλες ποσότητες σε ζαχαροπλαστεία και καφετέριες, ώστε να μοιραστούν δωρεάν στον κόσμο με την αγορά οποιουδήποτε άλλου προϊόντος.
Τα παιδιά λάτρεψαν την τσίχλα από την πρώτη στιγμή και την επομένη επέστρεψαν στο μαγαζί ζητώντας κι άλλη…
Αρωματισμένη τσίχλα, καμιά σχέση με τις άλλες

Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (4)

Παρά το γεγονός ότι η φυσική τσίχλα του Τόμας Άνταμς τα πήγαινε ιδιαιτέρως καλά στην αγορά, ο ίδιος δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες του. Θέλοντας να δημιουργήσει μια ακόμα μεγαλύτερη αγορά για την τσίχλα του, άρχισε να παράγει τσίχλες με γεύση.
Η πρώτη -και ιστορική, αναγκαστικά!- τσίχλα με γεύση κυκλοφόρησε το 1871. Τι γεύση είχε; Γλυκόριζα. Κι αν αυτό δεν είναι αρκετά μεγάλο από μόνο του, ο Άνταμς πρόσθεσε γεύσεις φρούτων και ξηρών καρπών στις τσίχλες του, την ίδια ώρα που έφτιαξε τους πρώτους αυτόματους πωλητές τσιχλών.
Δεν υπήρχε πια σταματημός για τον Άνταμς, ο οποίος πήρε ένα φυσικό αγαθό από το Μεξικό και το μετέτρεψε σε ακαταμάχητο γλύκισμα. Την ώρα που κρατούσε όμως τα στόματα των πιτσιρικιών του έθνους απασχολημένα, δάσκαλοι και γονείς ήταν έξω φρενών. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, πολλοί ακόμα παρασκευαστές τσίχλας υπήρχαν στις ΗΠΑ, ρίχνοντας στην αγορά νέες γεύσεις. Όταν μάλιστα οι πρώτες διαφημίσεις βρήκαν τον δρόμο τους στον ημερήσιο Τύπο, η νέα μόδα θα ξέφευγε από κάθε λογικό πλαίσιο!
 Το κακό συνήθειο των γυναικών
Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (5)
Δεν ήταν μόνο τα νιάτα που κόλλησαν μονομιάς και μαζικά με την τσίχλα, αλλά και οι κυρίες. Στα συντηρητικά ήθη της εποχής βέβαια, μια γυναίκα που μασουλούσε τσίχλα ισοδυναμούσε με έναν άντρα που μασούσε και έφτυνε καπνό, μια ιδιαιτέρως βάρβαρη συνήθεια δηλαδή που δεν άρμοζε σε γυναίκες της καλής κοινωνίας.
Το 1902 μάλιστα αμερικανική εφημερίδα δεν μάσησε τα λόγια της: «Αν αυτές οι γυναίκες θέλουν να μασούν, ας το κάνουν στα υπόγεια»! Και την επόμενη χρονιά οι κύριοι συσπειρώθηκαν σε μια οργάνωση κατά της τσίχλας. Κι ενώ οι γυναίκες της άρχουσας τάξης συγκρατιόνταν από τη δημόσια μάσηση τσίχλας, οι κυρίες της εργατιάς δεν ένιωθαν την ίδια ανάγκη, συγκεντρώνοντας τη μήνη της φαλλοκρατικής κοινωνίας.
Το μασούλημα τσίχλας έφτασε τελικά να θεωρείται συνήθεια «κάτω από τα όρια της αξιοπρέπειας» και καυτηριαζόταν τώρα απ’ όλους…
 Η ιδιαίτερη περίπτωση του Ουίλιαμ Ρίγκλεϊ του Νεότερου

Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (6)

Το 1891 ο επιχειρηματίας Ουίλιαμ Ρίγκλεϊ ο Νεότερος, που πουλούσε προϊόντα για το σπίτι, άρχισε να μοιράζει δωρεάν τσίχλες με κάθε αγορά μαγειρικής σόδας. Είδε αμέσως τον εμπορικό αντίκτυπο της κίνησης και αποφάσισε να κάνει ένα μεγάλο άλμα στον τομέα της τσίχλας.
Άρχισε λοιπόν να παράγει έναν μεγάλο αριθμό τσιχλών με γεύσεις, μεταξύ αυτών και η πρώτη τσίχλα με άρωμα δυόσμου! Κι αυτό γιατί ήθελε να σπάσει το στερεότυπο πως οι τσίχλες ήταν για παιδιά και γυναίκες, επιδιώκοντας να βάλει και τους άντρες στο παιχνίδι.
Το στοίχημα το κέρδισε και με το παραπάνω, αν και η δική του ιστορία έχει και μια άλλη πτυχή. Οραματιστής καπιταλιστής καθώς ήταν, έδωσε το 1916 ανήκουστα δικαιώματα στους εργάτες του και επιδόματα με το τσουβάλι, σε μια εποχή που το εργατικό δίκαιο ήταν στα σπάργανα. Μέχρι το 1924, οι δικοί του εργάτες είχαν αργία το Σαββατοκύριακο και με τους γερούς μισθούς τους μπορούσαν να ζουν άνετα δουλεύοντας πέντε μέρες τη βδομάδα.
Η βιομηχανία τσίχλας θεωρήθηκε ό,τι πιο προοδευτικό εργατικά έβλεπε ποτέ ο κόσμος…
 Πάρτι τσίχλας
Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (7)
Το 1904 μια νέα μόδα έπιασε εξαπίνης την Αμερική. Τα νιάτα μαζεύονταν τώρα σε σπίτια μεγάλων πόλεων για να κάνουν πάρτι τσίχλας! Για να μπεις στο πάρτι, θα έπρεπε να κουβαλάς το δικό σου πακετάκι τσίχλας, όταν και άρχιζε η πλάκα. Γιατί ο σκοπός ήταν να γίνει η τσίχλα μαλακή από το μασούλημα και κατόπιν να βγει από το στόμα και να μεταμορφωθεί σε ό,τι μπορούσε να σκεφτεί ο καθένας.
Οι έφηβοι περνούσαν λέει πολύ καλά πλάθοντας τις τσίχλες τους και τα πειράματα αυτά είχαν συχνά πυκνά άσεμνο χαρακτήρα…
 Μενταγιόν τσίχλας

Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (8)

Τα μενταγιόν με τις φωτογραφίες ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στη βικτοριανή εποχή, όταν οι γυναίκες φορούσαν τις εικόνες των αγαπημένων τους στον λαιμό για να τους έχουν πάντα κοντά τους. Τότε, το 1889 συγκεκριμένα, ένας κύριος σκέφτηκε το μενταγιόν τσίχλας, επιτρέποντας στον κόσμο να τριγυρνά στους δρόμους με τις μασημένες τσίχλες στον λαιμό του!
Η ιδέα δεν έπιασε μέχρι το 1913, όταν για ανεξήγητο λόγο το μενταγιόν τσίχλας έγινε ακαταμάχητο. Έμοιαζε πολύ με το παραδοσιακό μενταγιόν, μόνο που στο εσωτερικό είχε μια επίστρωση πορσελάνης για να κολλά καλύτερα η τσίχλα. Τώρα οι κυρίες μπορούσαν να μασούν την τσίχλα τους και να την αποθηκεύουν στο μενταγιόν τους όταν έβγαιναν σε δημόσιο χώρο, ώστε να την ξαναμασήσουν αργότερα στην ασφάλεια του σπιτιού τους. Δαιμόνιο;
 Το αστέρι του βωβού και η τσίχλα
Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (9)
Η τσίχλα μπήκε κάποια στιγμή στο μεγάλο πανί και είχε ξαφνικά τη βασίλισσά της, καμιά άλλη από την ντίβα του βωβού σινεμά Φέι Τίντσερ. Μέχρι το 1916, η Φίντσερ είχε αποκτήσει το παρατσούκλι «το κορίτσι με την τσίχλα» και οι άνθρωποι τη ζήλευαν που έβγαζε τα προς το ζην μασώντας τσίχλες!
Πολύ άδικο βέβαια για την ίδια να γίνει γνωστή λόγω της τσίχλας, μιας και ήταν φοβερή κωμική ηθοποιός και σκηνοθέτιδα. Ο δημοφιλέστερος ρόλος της ήταν πάντως η Έθελ, μια κολλημένη με τις τσίχλες κοπέλα της εργατικής τάξης που ό,τι κι αν έκανε, περιστρεφόταν αναγκαστικά γύρω από την τσίχλα.
Η ίδια έγινε επίσης γνωστή γιατί ντυνόταν σαν αγόρι. Κι έτσι το 1915 δήλωσε ατάραχα: «Έχει περισσότερη πλάκα να είσαι άντρας στις ταινίες παρά να μασήσεις ένα ολόκληρο πακέτο τσίχλες»!
Ο μεγαλύτερος εχθρός της σκοτούρας

Ήταν το 1916 όταν η τσίχλα έγινε ξαφνικά «ο μεγαλύτερος εχθρός της σκοτούρας». Πλέον δεν ήταν κακιά συνήθεια των πιτσιρικιών και χυδαίο χόμπι των γυναικών της εργατικής τάξης, αλλά ένα προϊόν με αναντίρρητα ψυχολογικά οφέλη για όλο το αμερικανικό έθνος. Ακόμα και ψυχολογικές μελέτες σε σοβαρές επιθεωρήσεις κυκλοφόρησαν που όχι μόνο παίνευαν τα συναισθηματικά οφέλη της τσίχλας, αλλά τη θεωρούσαν κιόλας φάρμακο κατά της αϋπνίας και της κατάθλιψης!
Ο αρχίατρος του Δικαστηρίου Ηθών του Σικάγου είπε μεγαλόστομα πως είναι αδύνατον «να προσβάλει τον άνθρωπο που μασουλά τσίχλα η κατάθλιψη και το άγχος». Όσο λοιπόν ο άνθρωπος κρατούσε τα σαγόνια του απασχολημένα, καμιά σκοτούρα δεν θα είχε, γι’ αυτό και οι νευρολόγοι άρχισαν να συνταγογραφούν τσίχλες σε ασθενείς με ευαίσθητα νεύρα.
Ιατρική ένωση έφτασε μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί πως η ιατρική χρήση της τσίχλας θα έφτιαχνε τελικά «μια καλύτερη ράτσα ανθρώπων»…
 Η παγκοσμιοποίηση της τσίχλας

Τι δεν ξέρουμε για την τσίχλα (11)

Όταν οι ΗΠΑ κατάλαβαν ότι η μάστιγα της τσίχλας δεν θα περνούσε ποτέ, σκέφτηκαν να εξάγουν την «πανούκλα» και στον υπόλοιπο κόσμο. Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης η τσίχλα έπιασε αμέσως, καθώς ήταν διασκεδαστική ενασχόληση και η γεύση της ήταν μέχρι τότε αχτύπητη. Αυστραλιανή εφημερίδα είπε σχετικά το 1928: «Δεν βλέπω κάποιο επιχείρημα κατά της χρήσης της τσίχλας, εκτός ίσως από τους σπαζοκέφηδες που δεν τη γουστάρουν. Οι σπαζοκέφηδες μισούν να βλέπουν τα ανθρώπινα σαγόνια να λικνίζονται χαρούμενα».
Εντωμεταξύ, στην Αγγλία επικρατούσε λαϊκός αναβρασμός από την απόφαση να απαγορευτεί η τσίχλα στους αστυνομικούς! Ακόμα και η δούκισσα του Σάδερλαντ περιφερόταν από διαδήλωση σε διαδήλωση ρωτώντας «γιατί στο καλό απαγορεύουν στην αστυνομία μας να μασά τσίχλα;». Όπως φάνηκε εντός ολίγου, πίσω από την απαγόρευση κρυβόταν η βρετανική άρχουσα τάξη που δεν έβλεπε με καθόλου καλό μάτι την αμερικανοποίηση του έθνους με δούρειο ίππο την τσίχλα…
Newsbeast.gr//grizosgatos.blogspot.gr