Αρχείο

Τα χαρακτηριστικά του κακομαθημένου παιδιού

 
Τα χαρακτηριστικά του κακομαθημένου παιδιού
 
 
Πολλές φορές οι μαμάδες αναρωτιούνται αν πρέπει να ανταποκρίνονται άμεσα σε κάθε κλάμα του μωρού τους ή αν με αυτή την τακτική το κακομαθαίνουν. Η αλήθεια είναι ότι ένα παιδί, όσο είναι μωρό, δεν κακομαθαίνει από τις αγκαλιές, τα φιλιά και την άμεση ικανοποίηση των βασικών του αναγκών.
Καθώς όμως το παιδί μεγαλώνει και περνά στη νηπιακή ηλικία, ο κίνδυνος να κακομάθει αυξάνεται επικίνδυνα, αν οι γονείς δεν καταφέρουν να ελέγξουν τις απαιτήσεις του και να θέσουν συγκεκριμένα όρια στη συμπεριφορά του. Ας δούμε έξι χαρακτηριστικά ενός κακομαθημένου παιδιού:
Γκρινιάζει και έχει συχνά εκρήξεις θύμου: Όλα τα παιδιά έχουν ξεσπάσματα, όμως αν το μικρό σας ξέρει ότι με λίγη γκρίνια και κλάμα θα πετύχει το σκοπό του, θα καταφεύγει συνειδητά σε αυτό το μέσο συνέχεια.
Δεν ικανοποιείται με τίποτα: Είναι συχνό φαινόμενο για τα παιδιά να θέλουν το παιχνίδι που έχει ένα άλλο παιδί ή να ζητούν κάτι που είδαν στην τηλεόραση. Όμως αν αυτό συμβαίνει πάντα και το παιδί σας δε δείχνει να ικανοποιείται ποτέ με αυτά που έχει, τότε μάλλον υπάρχει θέμα.
Δε βοηθά στις δουλειές του σπιτιού: Από μια ηλικία και μετά, ένα παιδί είναι απόλυτα ικανό να μαζεύει μόνο του τα παιχνίδια του, να βάζει τα άπλυτα ρούχα του στο καλάθι ή να βοηθά στο στρώσιμο του τραπεζιού. Αν δεν ασχολείται καθόλου με τα παραπάνω, είναι γιατί ξέρει πώς κάποιος άλλος θα τα κάνει για εκείνο.
Δε μοιράζεται: Τα περισσότερα νήπια δε δείχνουν ιδιαίτερη προθυμία στο να μοιράζονται τα παιχνίδια τους, όμως είναι χαρακτηριστικό ενός κακομαθημένου παιδιού να λέει συνέχεια «αυτό είναι δικό μου».
Πρέπει να το παρακαλάτε για να κάνει κάτι: Αν ο μόνος τρόπος για να πείσετε το μικρό σας να κάνει κάτι είναι παρακαλώντας ή δωροδοκώντας το, τότε μάλλον έχετε χάσει το παιχνίδι και το παιδί σας κάνει ό,τι θέλει.
Σας αγνοεί: Του λέτε «όχι» και σας αγνοεί, του θέτετε όρια και τα παραβιάζει, δεν υπακούει σε κανόνες και κάνει πάντα το δικό του; Αν στα παραπάνω αναγνωρίζετε το παιδί σας, μη χάνετε χρόνο. Βοηθήστε το μικρό σας άμεσα να αλλάξει συμπεριφορά, γιατί όσο μεγαλώνει τα πράγματα θα χειροτερεύουν.
Advertisements

χρειάζεσαι ενθάρρυνση όπως το φυτό χρειάζεται τον ήλιο 

Το παιδί χρειάζεται την ενθάρρυνση όπως το φυτό χρειάζεται ήλιο και νερό
 
 
Δυστυχώς εκείνα τα παιδιά που την χρειάζονται περισσότερο την έχουν λιγότερο γιατί συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο που η αντίδρασή μας  τα σπρώχνει ακόμα παραπέρα στην αποθάρρυνση και την ανταρσία»….είπε ο Ρούντολφ Ντράικωρς συνεργάτης και συνεχιστής του έργου του Άλφρεντ Άντλερ.
Ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται και αρχίζει να συνειδητοποιεί σιγά-σιγά το περιβάλλον του ζει βιώνοντας μια αέναη μάχη ανισότητας και μειονεξίας. Είναι μικρός ανίκανος, ανεκπαίδευτος και ανεπαρκής για όλα αυτά τα θαυμαστά που γίνονται γύρω του. Αγωνίζεται λοιπόν συνεχώς να αισθανθεί πως ανήκει στο περιβάλλον του και είναι σημαντικός. Οι γύρω κάνουν συνήθως χωρίς να το κατανοούν ότι μπορούν για να δυσκολέψουν τον αγώνα αυτόν.
Αν οι γονείς ξεχνούσαν τα πάντα και επέλεγαν σαν μοναδικό εργαλείο διαπαιδαγώγησης  την ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ μια άλλη κοινωνία θα ξημέρωνε.
Ενθαρρύνω κατά το λεξικό σημαίνει εμπνέω θάρρος, εμψυχώνω, ζωογονώ, ενισχύω.
Η ενθάρρυνση στη διαπαιδαγώγηση είναι τόσο σημαντική που η έλλειψής της  μπορεί να θεωρηθεί η βασική αιτία μιας κακής συμπεριφοράς ενός παιδιού. Η ενθάρρυνση είναι το εργαλείο για την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης. Ένα παιδί που φέρεται άσχημα είναι ένα παιδί που έχει χάσει το θάρρος του. Ένα παιδί που φέρεται άσχημα είναι ένα παιδί που έχει κακή εικόνα για τον εαυτό του.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνει να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στους άλλους, στη ζωή.
Γεννιέται εύλογα λοιπόν το ερώτημα: Πως μπορεί ο γονιός να είναι ενθαρρυντικός;
Ας αρχίσουμε λοιπόν κάπως έτσι:
Ας βοηθάμε το παιδί να αναπτύξει το θάρρος να είναι ατελές. Είναι σημαντικό να μάθει να διδάσκεται από τα λάθη του και αυτό θα το καταφέρει αν μάθει να τα αναγνωρίζει. «Έκανες λοιπόν λάθος…. ας δούμε τι μπορείς να μάθεις από αυτό». Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για ότι έχει ήδη γίνει.
Μπορούμε όμως να εστιαστούμε στο τι μάθαμε, κάνοντας ένα λάθος και αυτό να αποτελέσει το εφαλτήριο για την αναζήτηση του σωστού. Τούτο μπορεί να γίνει μόνον όταν μάθουμε στο παιδί να εστιάζεται στην αναζήτηση της λύσης και όχι στο δυσάρεστο συναίσθημα που προκαλεί το λάθος. Η συμμετοχή του γονέα καθώς και του εκπαιδευτικού είναι καταλυτική στο σημείο αυτό.
Ας μην παίρνουμε το λάθος για αποτυχία. Συνήθως η αποτυχία κρύβει έλλειψη ικανότητας όχι έλλειψη δυνατότητας. Η αξία κάποιου δεν εξαρτάται από την επιτυχία του σε κάτι.  «Ας προσπαθήσουμε μαζί ….» «Ας προσπαθήσουμε ξανά….» χρειάζεται να είναι αυτό που συνεχώς επαναλαμβάνει ο γονιός που ενθαρρύνει. Τα παιδιά που νομίζουν ότι πρέπει όλα να τα κάνουν τέλεια, συχνά φοβούνται να προσπαθήσουν κάτι καινούργιο μήπως κάνουν κάποιο λάθος ή αποτύχουν.
Κρύβουν πίσω τους τελειομανείς γονείς.  Χρειάζεται να έχουμε καθαρά στο μυαλό μας πως κάθε αποτυχία δείχνει μονάχα μια έλλειψη τεχνικής και πως με κανένα τρόπο δεν επηρεάζει την αξία του ατόμου. Θάρρος έχει εκείνος που μπορεί να κάνει ένα λάθος και να αποτύχει χωρίς να νιώσει μειωμένος.
Ας επιδοκιμάζουμε την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα. «Μου αρέσει που προσπαθείς να….. συνέχισε…μην παραιτείσαι.» Κάθε άνθρωπος που προσπαθεί, βιώνει ένα συναίσθημα ικανοποίησης μόνον από το γεγονός της προσπάθειάς του αυτής καθεαυτής. Η ικανοποίηση μεγεθύνεται γεωμετρικά όταν αντιλαμβάνεται ότι και οι άλλοι αναγνωρίζουν την προσπάθειά του.
Όταν ένα παιδί προσπαθεί αλλά δεν πετυχαίνει, μια παρόμοια παρατήρηση μπορεί να βοηθήσει και τούτο συμβαίνει γιατί αισθάνεται πως και ο γονιός του καταλαβαίνει τη δυσκολία στην οποία βρίσκεται. Όταν το παιδί αντιλαμβάνεται πως κάποιος άλλος καταλαβαίνει το πώς νοιώθει βιώνει την πραγματική επικοινωνία.
Ας εργαζόμαστε για τη βελτίωση, όχι για την τελειότητα «Βλέπω πως έχεις βελτίωση σε …..»  Ίσως η τελειότητα να μην είναι δυνατή ποτέ. Η βελτίωση όμως είναι πάντα δυνατή και εκεί χρειάζεται κανείς να εστιάζει τη προσοχή του.
Αν ο γονιός ή ο εκπαιδευτικός εστιάσει την προσοχή του στην βελτίωση και με ενθαρρυντικά λόγια τραβήξει και την προσοχή του παιδιού σ’ αυτό, γιατί το παιδί να μην προσπαθήσει κι άλλο; Αν εν αντιθέσει εστιαστεί στη τελειότητα, κάνει πολλές φορές τα πράγματα να μοιάζουν δυσκολότερα απ’ ότι πραγματικά είναι.
Ας ξεχωρίζουμε την πράξη από εκείνον που την εκτελεί. Μπορούμε να αποδοκιμάσουμε μία πράξη του παιδιού αλλά όχι το παιδί. «Μας αρέσεις εσύ, δεν μας αρέσει όμως αυτό που κάνεις». Συχνά ένα παιδί που έχει κάνει ένα λάθος ή έχει φερθεί με άσχημο τρόπο νιώθει ότι δεν το αγαπούν. Έχει μεγάλη σημασία να ξεχωρίσουμε το παιδί από την συμπεριφορά του.  Την πράξη από αυτόν που την έκανε.
Ας μάθουμε να δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας με ειλικρίνεια. Εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια χρειάζεται να πηγαίνουν μαζί.  Δεν μπορώ να προσποιούμαι ότι εμπιστεύομαι κάποιον. Στις περιπτώσεις λοιπόν που πράγματι νοιώθω να εμπιστεύομαι το παιδί χρειάζεται να το τονίσω  «Επειδή σε ξέρω καλά  έχω εμπιστοσύνη ότι θα τα καταφέρεις » Μόνον όταν κάποιος νοιώθει ότι τον εμπιστεύονται (άρα αξίζει) μπορεί να συνεχίσει τον αγώνα του για κάτι.
Ας αναγνωρίζουμε στο παιδί την διαφορετικότητά του. Μπορεί να θέλουμε να γίνει ίδιο με μας σε κάποιο θέμα, εκείνο όμως μπορεί να μην θέλει τουλάχιστο αυτή την περίοδο. Μπορεί να κρύβει μέσα στη διαφορετικότητά του ταλέντα που εμείς δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε. Ας του επιτρέψουμε να είναι ο εαυτός του. Δηλώνοντας ενίοτε και την άγνοιά μας και τον θαυμασμό μας σε κάτι που παρατηρούμε πως προσπαθεί και εμείς το αγνοούμε.
Ας επιθυμούμε συνεχώς την ένταξή του μέσα στην ομάδα. Αντιμετωπίζοντας το σαν κάτι ξεχωριστό του αυξάνουμε τη φιλοδοξία του που μπορεί πολύ εύκολα να γίνει ματαιοδοξία . Ένα υπερβολικά φιλόδοξο παιδί που δεν τα καταφέρνει να είναι ο πρώτος, συνήθως μεταπηδά στην άλλη άκρη λέγοντας (υποσυνείδητα) «Αφού δεν μπορώ να είμαι ο πρώτος ας είμαι ο τελευταίος».
Ας μάθουμε να εστιαζόμαστε στα θετικά του. Δεν μπορούμε να διορθώσουμε τα λάθη ενός παιδιού αν πρώτα δεν αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε τα θετικά του σημεία.  Μόνο αν εστιαστούμε στα θετικά θα μπορέσουμε να απαλείψουμε τα αρνητικά.
Ο καθένας νοιώθει ευχάριστα όταν του αναγνωρίζουμε κάτι καλό. Γιατί λοιπόν όχι και το παιδί μας; Έτσι θα του δώσουμε έμμεσα την ευκαιρία να επιδιώξει να εισπράττει αυτό το ευχάριστο συναίσθημα όσο πιο συχνά μπορεί. Τονίζοντας το λάθος τραβάμε όλη την προσοχή σε κάτι που θέλουμε να αποφύγουμε. Τι σχήμα οξύμωρο!
Ας εστιαστούμε στην ενθάρρυνση, απλά αποφεύγοντας την αποθάρρυνση. Θα έχουμε ήδη κάνει το μισό δρόμο προς την ενθάρρυνση αν αποφεύγουμε την αποθάρρυνση, είτε ταπεινώνοντας το παιδί είτε έχοντας υπερβολικά προστατευτική στάση απέναντί του.
Ας έχουμε κατά νου ότι η αποθάρρυνση είναι μεταδοτική.
Μόλις εμφανισθεί η αποθάρρυνση και αρχίσει να αναπτύσσεται, διαστρεβλώνεται η προσωπικότητα.
Η αποθάρρυνση μειώνει τον αυτοσεβασμό, καθιστά το παιδί ευάλωτο, δειλό, φοβισμένο και μειώνει την ψυχική του αντοχή.
Η αποθάρρυνση οδηγεί το παιδί σε μια ηττοπαθή συμπεριφορά και το κατευθύνει στο να αφήνει κάθε προσπάθεια ιδιαίτερα όταν έρθει αντιμέτωπο με οτιδήποτε του προκαλεί δυσκολία ή το φέρνει σε αμηχανία. Σε άλλες περιπτώσεις οδηγεί στην επανάσταση και στην παραβατική συμπεριφορά.
Η αποθάρρυνση μεγαλώνει το αίσθημα κατωτερότητας που όλα τα ανθρώπινα πλάσματα δοκιμάζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και συχνά οδηγεί στην εκδίκηση.
Ενθάρρυνση και Έπαινος
Είναι πολλές οι φορές που η ενθάρρυνση συγχέεται με τον έπαινο.  Δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα. Ενθαρρύνουμε τη διαδικασία και επαινούμε το αποτέλεσμα. Ο έπαινος αφορά τον άνθρωπο ενώ η ενθάρρυνση την πράξη. Ο έπαινος άλλωστε είναι απολύτως ανισότιμος.  Συνήθως επαινεί ο ανώτερος τον κατώτερο. Αυτό θέλουμε να εισπράξει το παιδί μας;
Ο έπαινος ενδέχεται να έχει ένα ενθαρρυντικό αποτέλεσμα σε μερικά παιδιά, δεν είναι λίγες όμως οι φορές που αποθαρρύνει και προκαλεί αγωνία και φόβο. Μερικά φτάνουν στο σημείο να εξαρτηθούν από αυτόν και να δουλεύουν αποκλειστικά για την αναγνώριση σε ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς. Επιτυχία που συνοδεύεται από  έπαινο για το αποτέλεσμα, μπορεί να φοβίσει το παιδί πως δεν θα μπορέσει να το επαναλάβει ποτέ πια.

Η φιλία κατά τον Αριστοτέλη

web-friendship

 

Σε ηλικία 17 ετών, ο Αριστοτέλης γράφτηκε στην Ακαδημία του Πλάτωνα, στην οποία θα έμενε για 20 χρόνια.

 

Ο νεαρός Αριστοτέλης θα γινόταν ο καλύτερος μαθητής της Ακαδημίας που ιδρύθηκε από τον άνθρωπο που έμεινε στην ιστορία ως ο πατέρας της φιλοσοφίας. Είχε, βλέπετε, την τάση να κάνει πολλές ερωτήσεις και να απαντά σε ακόμα περισσότερες.

 

Η ακριβής χρονολογία της αναχώρησής του από την Ακαδημία είναι αμφιλεγόμενη, αλλά εικάζεται πως έφυγε λίγο μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, καθώς δεν του άρεσε η νέα τάξη των πραγμάτων στη σχολή, μετά τη «φυγή» του δασκάλου του. Ωστόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν, θα διαφωνούσε με πολλές από τις βασικές ιδέες του.

 

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσα ακριβώς έγραψε ο Αριστοτέλης, αλλά ακόμα και από αυτό το μέρος της δουλειάς του που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, είναι ασφαλές να συμπεράνουμε πως το εύρος των θεμάτων που ασχολήθηκε, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Όλα τα πεδία, επιστημονικά και μη, από την αστρονομία και τη φυσική, μέχρι την ηθική και τα οικονομικά, έχουν επηρεαστεί από τον Αριστοτέλη. Για παραπάνω από 2.000 χρόνια μετά τον θάνατό του, έχει κατορθώσει να παραμείνει ένας από τους πιο γνωστούς στοχαστές της ιστορίας.

 

Ενώ, λοιπόν, η επιρροή του είναι φανερή σε πολλά θέματα της σημερινής εποχής, κάποιες από τις πιο εύστοχες παρατηρήσεις του σχετίζονται με τη φιλία. Έβλεπε τη φιλία ως μία από τις πραγματικές χαρές της ζωής και θεωρούσε πως για να ζήσει κάποιος μια ευτυχισμένη ζωή, χρειάζεται μια πραγματική φιλία. Με δικά του λόγια:

 

«Η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή. Εκτός όμως απ΄ αυτό, η φιλία είναι και πράγμα πάρα πολύ αναγκαίο στη ζωή του ανθρώπου, γιατί κανείς δεν θα προτιμούσε να ζει χωρίς φίλους, έστω κι αν έχει στην κατοχή του όλα τα άλλα αγαθά. Γι΄αυτό ακόμα και οι πλούσιοι και εκείνοι που κατέχουν αξιώματα και πολιτική εξουσία, πιστεύουν ότι η παρουσία φίλων είναι πολύ μεγάλη ανάγκη. Εξάλλου οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι. Επιπλέον, οι φίλοι συνδράμουν τους νέους, ώστε να τους αποτρέψουν από τα λάθη, και, προκειμένου, για τους μεγάλους στην ηλικία, τους φροντίζουν και αναπληρώνουν τις δυνάμεις που τους λείπουν. Δύο πηγαίνουν μαζί, διότι και οι δυο είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν από κοινού και να ενεργήσουν».

 

Οι συμπτωματικές φιλίες

 

Ο Αριστοτέλης υπογράμμισε δύο συνηθισμένα είδη φιλίας που βασίζονται περισσότερο στη σύμπτωση, παρά στην πρόθεση.

 

 

1) Φιλία ωφελιμότητας

Η πρώτη είναι η φιλία που βασίζεται στην ωφελιμότητα. Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη.

 

Αυτή η φιλία, δεν είναι μόνιμη. Όταν τελειώνουν τα οφέλη, συνήθως τελειώνει και η φιλία. Ο Αριστοτέλης παρατήρησε πως αυτή η σχέση είναι πιο συνηθισμένα ανάμεσα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

 

Ένα σωστό παράδειγμα τέτοιας φιλίας, είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε με συνάδελφους στη δουλειά. Μπορεί όντως να περνάμε καλά μαζί, αλλά μόλις η κατάσταση αλλάξει, συνήθως αλλάζει και η φύση της σχέσης μας.

 

 

2) Φιλία απόλαυσης

Αντίστοιχα, το δεύτερο είδος συμπτωματικής φιλίας βασίζεται στην απόλαυση. Αυτό, όμως, είναι πιο συνηθισμένο σε νεαρούς ανθρώπους. Είναι το είδος φιλίας που παρατηρείται ανάμεσα σε συμμαθητές, συμφοιτητές και άτομα που ανήκουν στην ίδια αθλητική ομάδα.

 

Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει και η απόλαυση και κατά επέκταση, η φιλία. Συνήθως, αυτό συμβαίνει, επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε.

 

Οι περισσότερες φιλίες, ανήκουν σε αυτές τις δύο κατηγορίες και ενώ ο Αριστοτέλης ποτέ δεν τις χαρακτήρισε με αρνητικό τρόπο, πίστευε πως το μικρό βάθος τους περιόριζε την ποιότητά τους.

 

Είναι καλό, για την ακρίβεια, είναι απαραίτητο, να έχουμε συμπτωματικές φιλίες, αλλά μπορούμε να τα πάμε ακόμα καλύτερα.

 

 

Η φιλία της αρετής και του αγαθού

Η τελευταία μορφή φιλίας που κατέγραψε ο Αριστοτέλης είναι η καλύτερη από όλες. Αντί να βασίζεται στο συμφέρον ή στην απόλαυση, το τρίτο είδος φιλίας βασίζεται στην κοινή εκτίμηση των αρετών και των ιδανικών, ανάμεσα στα δύο μέρη. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι και οι αξίες, τις οποίες αντιπροσωπεύουν που αποτελούν το κίνητρο διατήρησης των φιλικών δεσμών.

 

Συνήθως, αυτή η φιλία κρατάει μέχρι τέλους, αλλά για τη δημιουργία της απαιτείται η ύπαρξη ενός βασικού επίπεδου καλοσύνης στο καθένα από τα δύο άτομα. Σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν χρόνο και εμπιστοσύνη για να σφυρηλατηθούν σωστά.

 

Οι άνθρωποι που δεν έχουν ενσυναίσθηση και δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους συχνά αποτυγχάνουν να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και καταλήγουν στα πρώτα δύο είδη φιλιών. Ο κάθε άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει αυτό το επίπεδο φιλίας με κάποιον που ξέρει πολύ καλά, τον έχει δει στη χειρότερη φάση της ζωής του και έπειτα τον είδε να την ξεπερνάει. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για φίλους που αντιμετώπισαν και ξεπέρασαν μαζί τις ίδιες δυσκολίες.

 

Πέρα από το βάθος και την οικειότητα που προκύπτει σε αυτές τις σχέσεις, η ομορφιά τους κρύβεται και στο γεγονός πως συμπεριλαμβάνουν τα πλεονεκτήματα και από τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας. Είναι ωφέλιμες και απολαυστικές.

 

Όταν σέβεσαι τον άλλον και νοιάζεσαι για το καλό του, χαίρεσαι και μόνο που είσαι μαζί του, μπορείτε να βρείτε πράγματα που θα διασκεδάσουν και τους δύο σας, αλλά και να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον.

 

Αυτές οι σχέσεις απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, αλλά όταν ανθίσουν, οι καρποί τους είναι η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και το δέος, δηλαδή οι πιο γλυκοί καρποί που έχει να μας προσφέρει η ζωή.

 

Δείξε μου τον φίλο σου…

 

Αν σε διαβάζουν για πάνω από 2.000 χρόνια, τότε κάτι πρέπει να έχεις κάνει σωστά.

 

Ο Αριστοτέλης μάς έμαθε να εξετάζουμε τον κόσμο εμπειρικά και ενέπνευσε γενιές στοχαστών και φιλοσόφων να αναθεωρήσουν τον ρόλο και την αξία της ηθικής στην καθημερινότητά μας.

 

Για τον μέσο άνθρωπο, όμως, τα πιο χρήσιμα διδάγματα του Αριστοτελή, με αξία και στη σημερινή εποχή, είναι αυτά που σχετίζονται με τις καλές σχέσεις. Ο Αριστοτέλης είδε την αξία των συμπτωματικών φιλιών, αλλά η προσωρινή τους φύση, τον έσπρωξε να να τις απορρίψει. Στα μάτια του, δεν είχαν γερά θεμέλια.

 

Για αυτό τον λόγο, επιχειρηματολόγησε υπέρ της καλλιέργειας ενάρετων σχέσεων, οικοδομημένες σε καλές προθέσεις, προσπάθεια και αμοιβαία εκτίμηση του χαρακτήρα και της καλοσύνης που έχει η κάθε πλευρά. Ήξερε πως το πέρασμα του χρόνου δεν θα μπορούσε να φθείρει μια τέτοια φιλία. Αντίθετα, πιθανώς θα την ενίσχυε. Για τον Αριστοτέλη, λίγα πράγματα πλησίαζαν την αξία μιας τέτοιας φιλίας.

 

Και η σκέψη του έχει βάση. Σε τελική ανάλυση, οι δεσμοί που δημιουργούμε με τους άλλους, διαμορφώνουν την ποιότητα ζωής μας. Είμαστε και γινόμαστε, τα άτομα με τα οποία συναναστρεφόμαστε.

 

Πηγή: Quartz,/ .apotis4stis5.com/Επιμέλεια Κειμένου: Χρήστος Κανελλόπουλος

Γιατί δεν πρέπει να έχεις πολλά παιχνίδια

Γιατί το παιδί δεν πρέπει να έχει πολλά παιχνίδια
 
 
Νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα επιβεβαιώνει αυτό που υποπτεύονταν πολλοί γονείς.

Το μέσο παιδάκι κατέχει πάνω από 200 παιχνίδια, αλλά είναι ζήτημα αν παίζει με δέκα από αυτά σε καθημερινή βάση, δείχνουν έρευνες σε ανεπτυγμένες χώρες.

Όσα περισσότερα παιχνίδια περιβάλλουν ένα παιδί, τόσο περισσότερο κακό του κάνουν, καθώς αδυνατεί να τα εκτιμήσει και να συγκεντρώσει την προσοχή του, με συνέπεια να μειώνεται η δημιουργικότητα και η χαρά του, κατέληξαν ερευνητές του πανεπιστημίου του Τολέντο στο Οχάιο.

Αναλύοντας την συμπεριφορά 36 νηπίων, τα οποία κλήθηκαν να παίξουν, επί μισή ώρα, είτε με τέσσερα παιχνίδια είτε με 16 διαπίστωσαν ότι τα παιδάκια ήταν πολύ πιο δημιουργικά, όταν έπαιζαν με τα λίγα παιχνίδια.

Επιπλέον, αυτά τα παιδιά έπαιζαν διπλάσια ώρα με το κάθε παιχνίδι τους, εφεύρισκαν περισσότερους τρόπους για να το χρησιμοποιήσουν και γενικά έδειχναν πιο ευχαριστημένα, σε σχέση με εκείνα τα παιδιά που περιστοιχίζονταν από πληθώρα παιχνιδιών.

Οι ερευνητές συμβουλεύουν τους γονείς και τους παιδικούς σταθμούς να απομακρύνουν την πληθώρα των παιχνιδιών από τους χώρους όπου παίζουν τα παιδιά και να τους δίνουν κάθε φορά ένα μικρό αριθμό παιχνιδιών, τα οποία μπορεί να εναλλάσσονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Έτσι, τα παιδιά θα γίνουν πιο συγκεντρωμένα, επινοητικά και θα αποκτήσουν μεγαλύτερη δημιουργικότητα.

Πηγή: vita.gr/

pestaneagr.blogspot.gr

κυνήγησε τα όνειρά σου

Αφήστε τα παιδιά σας να κυνηγήσουν τα όνειρά τους…
 
 
 

Κάποια παιδιά έχουν την τύχη αλλά συνάμα και την ατυχία να γεννηθούν σε οικογένειες που έχουν πετύχει επαγγελματικά! Απόγονοι γιατρών, δικηγόρων, επιχειρηματιών, αναλαμβάνουν θέλοντας και μη να συνεχίσουν την επαγγελματική πορεία των γονιών τους που με τόσο μόχθο κατάφεραν να οδηγήσουν στην κορυφή!
Τα παιδιά τους είναι υποχρεωμένα να ακολουθήσουν την ίδια διαδρομή στον επαγγελματικό στίβο και να σπουδάσουν το ίδιο αντικείμενο! Στην αντίθετη περίπτωση θεωρούνται αχάριστα όχι μόνο σύμφωνα με τα λεγόμενα των γονιών τους αλλά και από τον κοινωνικό περίγυρο! Πως είναι δυνατόν ένα παιδί να τα βρει όλα έτοιμα και να θέλει να ακολουθήσει το δικό του όνειρο ενώ άλλα παιδιά μοχθούν για να βρουν δουλειά μετά την αποφοίτησή τους?

Κάποιοι θα σκεφτούν «Στην Ελλάδα της κρίσης πως είναι δυνατόν να κάνουν όνειρα; Πως μπορούν να αρνούνται να συνεχίσουν την είδη επιτυχημένη πορεία των γονιών τους;»

Επιπρόσθετα υπάρχουν γονείς που έχοντας απωθημένα για όνειρα που δεν πραγματοποίησαν -είτε γιατί οι συγκυρίες δε ήταν ευνοϊκές, είτε γιατί οι δικοί τους γονείς δεν τους άφησαν τα κάνουν πραγματικότητα- θέλουν να τα δουν να υλοποιούνται από τα δικά τους παιδιά!

Αφήστε τα παιδιά σας να ακολουθήσουν τα δικά τους όνειρα. Δείτε τα σαν μια διαφορετική οντότητα γιατί είναι. Μην κάνετε το λάθος να εκπληρώσετε τα δικά σας απωθημένα στα δικά σας παιδιά. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να μεγαλώσετε δυστυχισμένους ενήλικες έχοντας και οι ίδιοι αργότερα τα ίδια απωθημένα με εσάς.

Εξάλλου αν κάτι δε τους αρέσει, δεν μπορούν να γίνουν καλοί σε αυτό! Τα παιδιά σας δε γεννιούνται για να συνεχίσουν το ήδη πετυχημένο σας όνομα! Έχουν όνειρα, βοηθήστε τα, να τα υλοποιήσουν. Και αν κάποιος σας ρωτήσει τι θα θέλατε να γίνει το παιδί σας όταν μεγαλώσει, πείτε υπερήφανα «ευτυχισμένο».

πηγη

ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ

Είναι αποδεδειγμένο στην εποχή μας ότι οι άνθρωποι που έχουν θετική σκέψη για τη ζωή απολαμβάνουν μία καλύτερη υγεία και ποιότητα ζωής από αυτούς που ‘‘ανησυχούν’’ και στρεσάρονται. Αφού τα παιδιά είναι άνθρωποι, είναι λογικό να ισχύει το ίδιο και γι’ αυτά. Συνεπώς, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η ενσυναίσθηση μεταξύ άλλων (πρέπει να) προωθεί και τον υγιή τρόπο σκέψης και θα προσπαθήσουμε να δούμε το πώς.

Το παιδί είναι ένα εύπλαστο ον με μία πολύ μεγάλη δυναμική για ανάπτυξη και δημιουργία. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το πιέζουμε να υποκύψει στην πραγματικότητά μας και την ‘‘αντικειμενικότητά’’ της. Κύριο στοιχείο αυτής της αντικειμενικότητας είναι ο χρόνος. Πολλές φορές ο χρόνος πιέζει τον ενήλικα και αυτός με τη σειρά του πιέζει το παιδί, το οποίο όμως δεν έχει καμία συναίσθηση του χρόνου, δεν ξέρει το χθες, το αύριο, το πριν, το μετά. Καταλαβαίνει μόνο το τώρα. Αυτό είναι που του φεύγει και το χάνει, όταν φωνάζει ο γονιός ‘‘πάμε να φύγουμε’’.

Εκείνη τη στιγμή το παιδί στρεσάρεται. Δεν μπορεί να διαχειριστεί την απειλή απώλειας του παρόντος (βίωμα και συναίσθημα) έναντι μίας μετάβασης σε μία μελλοντική άγνωστη κατάσταση. Γιατί να θυσιάσει έστω και ένα λεπτό από την ευτυχία του για την οποιαδήποτε προοπτική; Εδώ πρέπει να ενεργοποιηθεί ο ενσυναισθηματικός γονιός και να αναλάβει να διώξει κάθε απειλή για να ηρεμήσει το παιδί. Στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει να εντοπιστεί ποια είναι η απειλή και κατά πόσο είναι πραγματική.

Είναι έμφυτο στον άνθρωπο να προβληματίζεται για τη βελτίωση των συνθηκών της διαβίωσης του. Όμως, δεν είναι έμφυτο να ανησυχεί την ώρα που τρώει, για το αν θα έχει να φάει και την αυριανή. Αυτή η ανησυχία είναι μία διανοητική ασθένεια και είναι διαβρωτική για την ανθρώπινη ύπαρξη. Στην ουσία δεν υπάρχει απειλή. Υπάρχει μόνο μία αρνητική σκέψη που δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα, τα οποία εν δυνάμει μπορούν και να σωματοποιηθούν, να δημιουργήσουν δηλαδή κάποια σωματική ασθένεια. Στην περίπτωση του παιδιού που ακούει τον γονιό του να του φωνάζει ‘‘πάμε να φύγουμε’’, η απειλή είναι πολύ πιο πραγματική, οι σκέψεις και τα συναισθήματα πιο έντονα, αφού το άγνωστο μέλλον έρχεται άμεσα να εκτοπίσει το γνωστό και οικείο παρόν. Υπάρχει τραγικότητα και απώλεια. Ο γονιός πρέπει να το έχει υπ’ όψιν του αυτό και να λάβει τα ‘‘κατάλληλα μέτρα’’.

Το παιδί έχουμε πει ότι έχει οξυμένες τις αισθήσεις του και υπερβάλλει τις εμπειρίες του. Ειδικά η ακοή σαν αίσθηση είναι πιο πρακτική από την όραση. Δηλαδή, ένα άκουσμα δηλώνει κάτι επείγον που ζητά αντίδραση, ενώ η όραση αφήνει περιθώρια ουδετερότητας. Γι’ αυτό και η φράση ‘‘δεν ακούς;’’  δηλώνει το έλλειμμα της αντίδρασης(1). Συνεπώς, ο ενσυναισθηματικός γονιός δεν θα πει ποτέ ξαφνικά ‘‘πάμε να φύγουμε’’ ή κάτι παρόμοιο, αλλά θα προετοιμάσει το παιδί κατάλληλα.

Αυτό που δημιουργεί το στρες είναι οι αρνητικές σκέψεις. Στο βαθμό που τους επιτρέπεται να υπάρχουν, αυτές δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα (φόβο, θυμό, μίσος) τα οποία τις επανατροφοδοτούν και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Πως όμως μπορεί να διαγραφεί μία αρνητική σκέψη; Μπορεί κάποιος κάθε φορά που συμβαίνει, απλά να την ακυρώνει, λέγοντας στον εαυτό του ότι είναι ψέμα ή ότι είναι μόνο ένα κακό σενάριο του μυαλού του σε μία υπόθεση; Η απάντηση είναι όχι. Τουλάχιστον όχι πάντα. Η λύση είναι να φέρει κάποιος αντίρρηση στην κακή σκέψη ως προς την έκβασή της. Δηλαδή, να χτίσει ένα θετικό σενάριο και να την οδηγήσει σε θετικό αποτέλεσμα. Να χαράξει νέες συνάψεις που η σκέψη θα τις ακολουθεί κάθε φορά που συμβαίνει. Είναι αυτό που λένε οι Αγιορείτες μοναχοί ‘‘αντιρρητικός λογισμός’’.

Πριν κλάψει το παιδί, εμείς ως ενσυναισθηματικοί γονείς πρέπει να του φέρουμε αντίρρηση. Να του τονίσουμε ότι η σκέψη που κάνει είναι λάθος  και να του την αντικαταστήσουμε με τη σωστή. Να χαράξουμε στο μυαλό του τις σωστές συνάψεις. Να του τονίσουμε τα θετικά ενδεχόμενα και να του προτείνουμε τις εναλλακτικές λύσεις. Να το ρωτήσουμε τι φοβάται (γιατί κλαίει) και με πειθώ να του αποδείξουμε ότι μπορεί να νιώθει εμπιστοσύνη και όχι φόβο. Να του εμφυσήσουμε το πνεύμα του μαχητή. Ότι δηλαδή, όπου κι αν πηγαίνει υπάρχουν τρόποι να τα περνάει καλά, φτάνει να τους ανακαλύπτει. Φτάνει να ανακαλύπτει τον εαυτό του και να τον υπερβαίνει. Αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου. Να νικάει τις δικές του ανασφάλειες, τον δικό του κακό εαυτό.

Με αυτό τον τρόπο οι θετικές σκέψεις θα εγκαθιδρυθούν μία μία στο νέο άνθρωπο και θα γίνουν μία συνέχεια – ένας θετικός τρόπος σκέψης. Αυτό χρειάζεται να μάθει ο άνθρωπος για να αλλάξει την ποιότητα της ύπαρξής του και όχι να νομίζει ότι αλλάζοντας τις εξωτερικές συνθήκες (μία χούφτα ύλης μπροστά στο Άπειρο) θα βελτιώσει το Είναι του. Στην εποχή μας πρέπει να ξεφύγουμε από αυτή τη ματαιότητα και να ανακαλύψουμε ένα καινούριο νόημα ζωής. Το να είσαι γονιός είναι μία μεγάλη ευκαιρία.

(1) Θεοδωρόπουλος Ε. Ιωάννης (2002), Αποσωμάτωση: Παιδαγωγική σπουδή της σωματικότητας, Εκδ. Κορφή, Αθήνα/koupepe.com

Unicef: Οι νέοι δεν προστατεύονται επαρκώς από τους κινδύνους του διαδικτύου

Παρά την εκτεταμένη χρήση του διαδικτύου από τα παιδιά (ένας στους τρεις χρήστες του Διαδικτύου παγκοσμίως είναι παιδί) δεν γίνεται τίποτε για να προστατευθούν από τους κινδύνους του ψηφιακού κόσμου και ν’ αυξήσουν την πρόσβασή τους σε ασφαλές διαδικτυακό περιεχόμενο, υπογραμμίζει η UNICEF στην κορυφαία έκθεσή της που δημοσιεύεται σήμερα.

Η έκθεση «Η Κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο 2017: Τα παιδιά σε έναν ψηφιακό κόσμο», παρουσιάζει τους τρόπους με τους οποίους η ψηφιακή τεχνολογία επηρεάζει τη ζωή των παιδιών, εντοπίζοντας τις ευκαιρίες, καθώς και τους κινδύνους που υπάρχουν. Υπογραμμίζει τα ψηφιακά χάσματα και διερευνά τις τρέχουσες συζητήσεις σχετικά με τον αντίκτυπο του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην ασφάλεια και την ευημερία των παιδιών. Υποστηρίζει, επίσης, ότι οι κυβερνήσεις και ο ιδιωτικός τομέας δεν έχουν ακολουθήσει το ρυθμό των αλλαγών, εκθέτοντας τα παιδιά σε νέους κινδύνους και ζημιές και αφήνοντας πίσω τα εκατομμύρια των πλέον μειονεκτούντων από αυτά.
Εξετάζει τα οφέλη που μπορεί να προσφέρει η ψηφιακή τεχνολογία στα πιο μειονεκτούντα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας ή που πλήττονται από έκτακτες ανθρωπιστικές κρίσεις. Αυτές περιλαμβάνουν την αύξηση της πρόσβασής τους στην πληροφόρηση, την οικοδόμηση δεξιοτήτων για τον ψηφιακό χώρο εργασίας και την παροχή μιας πλατφόρμας για τη σύνδεση και επικοινωνία των απόψεών τους. Η έκθεση δείχνει, επίσης, ότι εκατομμύρια παιδιά μένουν πίσω. Περίπου το ένα τρίτο της νεολαίας στον κόσμο – 346 εκατομμύρια – δεν έχει δυνατότητα σύνδεσης στο διαδίκτυο, κάτι που επιδεινώνει τις ανισότητες και μειώνει την ικανότητα των παιδιών να συμμετέχουν σε μια αυξανόμενη ψηφιακή οικονομία.
Γίνεται, ακόμα, αναφορά στον τρόπο με τον οποίο το διαδίκτυο κάνει πιο ευάλωτα τα παιδιά σε κινδύνους και ζημιές, συμπεριλαμβανομένης της κατάχρησης των προσωπικών τους δεδομένων, της πρόσβασης σε επιβλαβές περιεχόμενο και του ηλεκτρονικού εκφοβισμού. Η πανταχού παρουσία των φορητών συσκευών, σύμφωνα με την έκθεση, έχει κάνει τη διαδικτυακή πρόσβαση για πολλά παιδιά λιγότερο ελεγχόμενη – και ενδεχομένως πιο επικίνδυνη.
Και ψηφιακά δίκτυα, όπως το Dark Web και τα κρυπτονομίσματα (cryptocurrencies), επιτρέπουν τις χειρότερες μορφές εκμετάλλευσης και κακοποίησης, συμπεριλαμβανομένης της διακίνησης και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών σε απευθείας σύνδεση.
Η έκθεση παρουσιάζει τα τρέχοντα δεδομένα και αναλύσεις σχετικά με τη χρήση του διαδικτύου από τα παιδιά και τον αντίκτυπο της ψηφιακής τεχνολογίας στην ευημερία των παιδιών, εξετάζοντας τις αυξανόμενες συζητήσεις για τον ψηφιακό «εθισμό» και την πιθανή επίδραση του χρόνου έκθεσης στην ανάπτυξη του εγκεφάλου.
Άλλα στοιχεία από την έκθεση:
* Οι νέοι είναι η πιο συνδεδεμένη ηλικιακή ομάδα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το 71% είναι συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο, σε σύγκριση με το 48% του συνολικού πληθυσμού.
* Οι αφρικανικές νεολαίες είναι οι λιγότερο συνδεδεμένες, με περίπου 3 στους 5 νέους εκτός σύνδεσης, σε σύγκριση με μόλις 1 στους 25 στην Ευρώπη.
 * Περίπου το 56% όλων των ιστότοπων είναι στα αγγλικά και πολλά παιδιά δεν μπορούν να βρουν περιεχόμενο που να καταλαβαίνουν ή που να είναι πολιτιστικά σχετικό.
* Περισσότερες από 9 στις 10 αναγνωρισμένες σε παγκόσμιο επίπεδο διευθύνσεις URL για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών φιλοξενούνται σε πέντε χώρες – τον Καναδά, τη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μόνο η συλλογική δράση – από τις κυβερνήσεις, τον ιδιωτικό τομέα, τις οργανώσεις για τα παιδιά, τον ακαδημαϊκό κόσμο, τις οικογένειες και τα ίδια τα παιδιά – μπορεί να βοηθήσει στην εξισορρόπηση του ψηφιακού πεδίου δράσης και να καταστήσει το Διαδίκτυο ασφαλέστερο και πιο προσιτό για τα παιδιά.
Στις πρακτικές συστάσεις που βοηθούν στην καθοδήγηση αποτελεσματικότερης χάραξης πολιτικής και πιο υπεύθυνων επιχειρηματικών πρακτικών προς όφελος των παιδιών περιλαμβάνονται:
* Παροχή σε όλα τα παιδιά προσιτής πρόσβασης σε υψηλής ποιότητας διαδικτυακούς πόρους.
* Προστασία των παιδιών από κινδύνους στο διαδίκτυο – συμπεριλαμβανομένης της κακοποίησης, της εκμετάλλευσης, της εμπορίας ανθρώπων, του ηλεκτρονικού εκφοβισμού και της έκθεσης σε ακατάλληλα υλικά.
* Προστασία του ιδιωτικού απορρήτου και της ταυτότητας των παιδιών στο διαδίκτυο.
* Δίδαγμα της ψηφιακής παιδείας για να είναι τα παιδιά ενημερωμένα, αφοσιωμένα και ασφαλή στο διαδίκτυο.
* Αξιοποίηση της δύναμης του ιδιωτικού τομέα για την προώθηση προτύπων δεοντολογίας και πρακτικών που προστατεύουν και ωφελούν τα παιδιά στο διαδίκτυο.
* Να μπει το ύψιστο συμφέρον των παιδιών στο επίκεντρο της ψηφιακής πολιτικής.
«Το Διαδίκτυο σχεδιάστηκε για ενήλικες, αλλά χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο από παιδιά και νέους – και η ψηφιακή τεχνολογία επηρεάζει όλο και περισσότερο τη ζωή και το μέλλον τους. Συνεπώς, οι ψηφιακές πολιτικές, πρακτικές και προϊόντα πρέπει να αντανακλούν καλύτερα τις ανάγκες των παιδιών, τις προοπτικές των παιδιών και τις φωνές των παιδιών» δήλωσε ο Anthony Lake.
Πηγή: AΠΕ-ΜΠΕ

medlabgr.blogspot.com/